The Union Of People's Fedaian Of Iran
اخبار    سرسخن    مقالات سیاسی    اعلامیه ها    ديدگاه ها    کارگری    زنان    دانشجویی    مسئله ملی    اجتماعی    رويدادهای بين المللی    برای جهانی دیگروسوسياليسم    حقوق بشر    گفتارهای رادیویی    یادها    در راه کنگره    اعلان ها    موضوعی    گفتگو      
صفحه اول معرفي و تاريخچه  |   اسناد سازمان  |   آرشيو  |   پيوندهاي ديگر  |   آدرس هاي ما  |   آرشيو مقالات

گفتگوي خديجه ي مقدم با جعفر بهکيش در مورد حکم زندان منصوره بهکيش


گفتگوي خديجه ي مقدم با جعفر بهکيش در مورد حکم زندان منصوره بهکيش

شنبه ۱۹ فروردين ۱٣۹۱

1- شما بعنوان يک فعال حقوق بشر و فرزند مادر بهکيش که 5 فرزند و يک داماد او در دهه 60 توسط حکومت ايران کشته شده اند و اينک منصوره ديگر فرزند ايشان به 4 سال و نيم حبس تعزيري محکوم شده است. فکر مي کنيد دليل اين حکم سنگين چيست؟

ج ب- شما به اين نکته اشاره کرده ايد که خانواده من و به ويژه مادرم فشارهاي بسياري را تحمل کرده اند و محاکمه و صدور 4.5 سال حبس تعزيري براي منصوره شرايط را براي مادرم بسيار دشوار خواهد کرد. اما گويا هيچ حد و مرزي براي تعديات جمهوري اسلامي به حقوق شناخته شده شهروندان وجود ندارد و اين نکته که خانواده من بيش از حد تحت فشار بوده اند در رفتارهاي مسئولين جمهوري اسلامي تاثير چشمگيري نداشته است. بايد متذکر شوم که مورد خانواده من و منصوره موردي استثنائي نيست و بسياري از بستگان قربانيان فشارهاي مشابه اي را تحمل کرده و مي کنند.
به نظر مي رسد که سيستم قضائي جمهوري اسلامي به همراه سيستمهاي نظامي و امنيتي، در جهت کنترل اعتراضات و انتقاداتي که از جانب شهروندان متوجه اين رژيم مي شود، با بازداشتهاي خودسرانه، کشتار و شکنجه و صدور احکام سنگين، اين پيام را براي فعالين سياسي و مدني دارند که هزينه هر انتقادي و هر فعاليتي براي فعالين سياسي و مدني ميتواند بسيار سنگين باشد.
به گمانم صدور چنين حکم سنگيني براي منصوره نيز از اين قاعده مستثني نيست. بستگان قربانيان جنايتهاي جمهوري اسلامي از همان ابتدا فشارهاي بسيار سنگيني را تحمل کرده اند تا از دادخواهي و پيگيري اين جنايتها چشم پوشي کنند. متاسفانه اين سياست تا حدودي نتيجه داده است و اگر اعدام شدگان در زندانهاي جمهوري اسلامي به دلايل سياسي را در حدود 15 هزار نفر گمانه زني کنيم، مي بينيم که قريب به اتفاق بستگان اين قربانيان مجبور به سکوت شده اند.
آن چند صد خانواده اي که با حضور خود، چه از طريق حضور مداوم بر مزار اعدام شدگان، برگزاري مراسم يادبود و يا نوشتن نامه و در حوادث پس از خرداد 88 با اجتماع در پارک لاله به اين جنايتها اعتراض کرده اند، به شکلي مداوم تحت فشار قرار داشته اند تا سکوت کنند.


2- در حال حاضر مادر بهکيش از حکم منصوره اطلاع دارند؟ و با توجه به اينکه منصوره پرستاري از مادر را به عهده دارند مادردر چه وضعيتي هستند؟

ج ب - تا آنجا که اطلاع دارم منصوره هنوز خبر را به مادرم نگفته است. بدون شک مادرم بسيار نگران خواهند شد. مادرم پرستار دارند اما بخش مهمي از کارهاي مادرم بر عهده منصوره است ولي هر زمان که لازم باشد برادر بزرگترم و خواهرم براي کمک به مادرم آماده هستند.


3- براي اعتراض به اين حکم ناعادلانه چه اقداماتي انجام داده ايد ؟

ج ب- هنوز در حال بررسي اقداماتي هستم که ميتوانم انجام دهم. بدون شک بايد کاري کرد و نميتوان ساکت ماند. اما به نظرم اين نکته اهميت دارد که جامعه مدني در اقصي نقاط جهان را از آنچه در ايران اتفاق مي افتد آگاه کنيم. به همين دليل تلاش خواهم کرد که توجه رسانه ها و نهادهاي مدافع حقوق بشر را به نقض گسترده و سيستماتيک حقوق بشر در ايران و از جمله آنچه که بر بستگان من در ايران روا مي دارند جلب کنم.


4- فکر مي کنيد اعتراض هاي گسترده اي که به اين حکم از طرف فعالان حقوق بشر مي شود تاثيري در دادگاه تجديد نظر ايشان داشته باشد؟

ج ب- سعي کرده ام که پاسخي عمومي براي اين سئوال بيابم و هنوز در اين کار موفق نبوده ام و فکر مي کنم که هر مورد را بايد به شکلي جداگانه بررسي کرد. اما اجازه بدهيد تجربه شخصي ام را با شما در ميان بگذارم. در سالهاي دهه شصت هر گونه اطلاع رساني از طرف بستگان زندانيان سياسي و اعدام شدگان دشوار و اين خبر رسانيها با خطرات بسياري همراه بود.
گمان مي کنم که اگر در آن زمان ما (منظورم بستگان اعدام شدگان و زندانيان سياسي است) به رسانه ها و افکار عمومي جهاني دسترسي داشتيم، شايد جنايتهائي که در ايران به ويژه در تابستان 67 اتفاق افتاد، اگر نگويم ممکن نبود، اما با اطمينان مي گويم که بسيار محدودتر بودند. همين الان هم شاهد هستيم که يکي از اولين اقداماتي که حکومتهاي ناقض حقوق بشر انجام مي دهند، محدود کردن فعاليت رسانه ها هستند تا کسي از آنچه در اين کشورها اتفاق مي افتد مطلع نشود و اخبار تنها از يک طريق کنترل شده به دست مردم برسد.


5- چرا حکومت ايران از منصوره و خانواده هاي جان باختگان دهه 60 به ويژه از مادران چه مادران خاوران و چه مادران پارک لاله مي ترسد و پيام اين حکم سنگين به نظر شما چيست؟

ج ب- ببينيد حکومت سي و چند سال است تلاش مي کند که روايت خود از آنچه گذشته است را بر حافظه مردم تحميل کند. مادرن خاوران و مادران پارک لاله روايتي ديگري را بيان مي کنند. آنان مي گويند که فرزندانشان جنايتکار نبوده اند و آنان به شکلي غير عادلانه محاکمه و مجازات شده اند و يا در خيابانها در جريان اعتراضات مسالمت آميز به قتل رسيده اند.
جمهوري اسلامي از اينکه روايت اين زنان و مردان توجه عمومي را به خود جلب نمايد، نگران است. منصوره يکي از اين مردان و زنان است. از همين روست که اجازه برگزاري مراسم به مادر منوچهر سرحدي، مادر ندا آقا سلطان، مادر انوشيروان لطفي و مادر سهراب اعرابي نمي دهند، چرا که اين مادران با برگزاري مراسم آن روايت ديگر را که روايت رسمي را به چالش مي کشد، تقويت مي کنند.
منصوره نيز با نوشتن، با حضور خود در گورستان خاوران که تعداد زيادي از قربانيان اعدامهاي دهه شصت و به ويژه بخشي از قربانيان کشتار زندانيان سياسي در تابستان 67 در آنجا در گورهاي فردي يا جمعي دفن شده اند و با حضور خود در پارک لاله و مراسم بستگان قربانيان، به تقويت اين روايت کمک کرده است.
از طرف ديگر جمهوري اسلامي، به گمان من، تجربيات کشورهاي ديگر را با دقت دنبال کرده است و مي داند که هر چند توانسته است که با اعدام و شکنجه و زندان، مخالفان و منتقدان خود را به سکوت وادار کند، اما مي داند که اين اقدامات در بسياري از موارد مشابه در کشورهاي ديگرسبب شده است که نيروئي براي دادخواهي شکل گيرد که در مقابله تداوم ديکتاتوري و جنايت مقاومت کرده و در برخي از موارد به يکي از مهمترين اهرمها براي توسعه حقوق بشر در اينگونه جوامع تبديل شده اند، از همين رو بود که تلاش کرد از گسترش اين مقاومت جلوگيري کند.
به گمان من دشمني حکومت با مادران خاوران و مادران پارک لاله از همين نگراني سرچشمه مي گيرد. اين زنان و مردان با با پايمردي خود تا آنجا که در توانشان بود براي توقف کشتار و دادخواهي تلاش کرده اند و به همين دليل به شکلي مداوم مورد اذيت و آزار قرار کرفته اند.


6- خانواده هاي جان باختگان دهه 60 هميشه زير ذره بين و فشار حکومت بوده اند ولي در سال هاي اخير بيشترين فشار بر روي آنها بوده تحليل شما از اين وضعيت چيست؟

ج ب- به نکته جالبي اشاره کرديد. همانطور که در پرسش شما هم هست بستگان اعدام شدگان دهه شصت هميشه تحت فشار و زير ذره بين بوده اند. نمي دانم که آيا هرگز در سالهاي دهه شصت به قطعه اعدام شدگان بهشت زهرا رفته بوديد و ايا به خاطر داريد که در بهشت زهرا هميشه گشتها در گردش بودند تا کساني را که براي اداي احترام به اعدام شدگان ميايند را شکار کنند.
وضعيت در گورستان خاوران بدتر از اين بود، چرا که اين گورستان دور افتاده بود و تنها اعدام شدگاني که به دين باور نداشتند در آنجا دفن شده بودند و کساني که به اين گورستان مي آمدند در زير چشمان حريص ماموران امنيتي بودند. به ياد دارم در آن سالها هميشه با ترس و لرز به خاوران مي رفتم.
مقابل زندانها نيز از اين بهتر نبود. انتشار يک خبر ميتوانست به قيمت جان افراد تمام شود. از همين رو بود که خبرهاي زندان با تاخيرهاي زياد به خارج کشور مي رسيد و به ويژه کمتر کسي در داخل کشور از آن اطلاع داشت. در دهه هفتاد، تا خرداد هفتاد و شش نيز وضعيت کما بيش بر همين منوال بود.
در اين سالهاي سياه بسياري از مادران و پدران و همسران اعدام شدگان و زندانيان سياسي بازداشت شدند. اما تقريبا خبر آن در هيچ جائي منتشر نمي شد. به خاطرات مادر رياحي و مادر لطفي دوباره گوش دهيد و بخوانيد، ميتوانيد از اين فشارها مطلع شويد. اما پس از خرداد 76، و به ويژه با توسعه تلاشها براي توسعه حقوق بشر در ايران، بتدريج توجه فعالين سياسي و مدني بيش از پيش به اين مسئله جلب شد، اما مهمتر از آن تلاش بستگان اعدام شدگان و کشته شدگان بود که تلاش کردند که با نوشتن مقالات و گزارش و مصاحبه با رسانه هاي گروهي، توجه عمومي را به ظلمي که بر آنان روا داشته اند جلب کنند.
انقلاب تکنولوژي نيز به کمک بستگان اعدام شدگان آمده است. ديگر رژيم نمي تواند در سکوت بستگان اعدام شدگان و کشته شدگان را تحت فشار قرار دهد.


7- نامه ها و بيانيه ها و پتيشن هايي که فعالان حقوق بشر براي آزادي زندانيان و يا احکام صادره تهيه مي کنند خطاب به مسولان حکومت است. آيا اميدي هست که حکومت ايران به تعهدات حقوق بشري خود عمل کند؟

ج ب- سالهاست که بر اين باور هستم که دولتمردان جمهوري اسلامي وظيفه اي بر اساس قوانين داخلي و به ويژه قوانين بين المللي دارند که موظف هستند که به آن عمل کنند. اينکه به مسئولين قوه قضائيه نامه بنويسيم، به آن معني نيست که عملکرد اين نهاد و مسئولين آن ناديده گرفته شده است، بلکه اين نکته مورد تاکيد قرار مي گيرد که شهروندان به حقوق خود اشنا هستند و آنرا از مسئولين طلب مي کنند.
يکي از اشتباهات من که هميشه بر شانه هايم سنگيني خواهد کرد، اين است که از مسئولين جمهوري اسلامي به دليل جنايتهائي که انجام داده اند رسما به دادگستري جمهوري اسلامي شکايت نکرده ام. بايد متذکر شوم بستگان قربانيان کشتار زندانيان سياسي در تابستان 67 و اعدامهاي غير قضائي دهه شصت شکايت نامه اي را تهيه و در تاريخ 5 دي 67 با حضور در مقابل کاخ دادگستري قصد تسليم آن به وزير دادگستري وقت را داشتند.
هر چند با دخالت ماموران امنيتي و بازداشت برخي از اجتماع کنندگان و بر هم زدن اين اجتماع اين هدف حاصل نشد، اما اين دادخواست در همان زمان به خارج از کشور ارسال و منتشر گرديد. به گمانم جمهوري اسلامي به شکلي سيستماتيک تلاش مي کند که با افزايش هزينه هر گونه اقدام قانوني بر عليه مسئولين جمهوري اسلامي، از اقدام عملي در اين زمينه جلوگيري کند. البته اين بدان معني نيست که اميدوار باشم که اين قوه قضائيه قادر است که به عدالت عمل کند، اما لازم است که ما براي تحقق حقوق به رسميت شناخته شده خود، اقدام کنيم.


8- همان طور که مي دانيد مادران پارک لاله سه خواسته حقوق بشري دارند. لغو اعدام- آزادي زندانيان سياسي عقيدتي و محاکمه آمران و عاملان کشتارهاي پس از انقلاب در ايران. کدام يک از اين خواسته ها به نظر شما طبق قوانين جمهوري اسلامي جرم است؟

ج ب- من اطلاعات دقيقي از قوانين جزائي جمهوري اسلامي ندارم، اما مي دانيم که جمهوري اسلامي از امضا کنندگان اعلاميه جهاني حقوق بشر و کنوانسيون حقوق سياسي و مدني است و از معدود کشورهائي است که اين کنوانسيون را در مجلس خود تصويب کرده است (ارديبهشت 1354).
پس اين کنوانسيون و مفاد آن از جمله قوانين ايران هستند و جمهوري اسلامي موظف به اجراي ان مي باشد. بر اساس ماده سوم اين قانون جمهوري اسلامي موظف است \\\\

[ نسخه چاپی ]     [ بازگشت به صفحه اول ]


اخبار
درگيري فيزيکي مردم با گشت ارشاد در ميدان درکه تهران
تجمع حق التدريسان و معلمان پيش دبستاني مقابل مجلس
روزنامه رسمي حكم ابطال رياست مرتضوي را چاپ نكرد
دلار 2023 تومان ، سكه 747 هزار تومان
اظهار ناتواني دولتي ها در جلسه مجمع تشخيص
مقابل شهرداري ملارد رخ داد خودسوزي مقابل چشم شهردار
بازداشت يک فعال سياسي عرب در حميديه
خواستار پايان اعتصاب غذاي کبودوند هستيم
رييس اتحاديه ناشران و كتابفروشان:كتابفروشان به تعطيلي فكر مي‌كنند :
فدراسيون دوچرخه‌سواري هم «تعليق» شد
اخبار دانشجوئی
کوي دانشگاه تهران ۱۰ روز قبل و بعد از ۱۸ تير تعطيل است
اجراي دستورالعمل پوشش دانشجويان از اول مهر/ انتقاد از نيروي انتظامي۱۳۹۱/۰۳/۲۰
۶۲ درصد مدال‌آوران ايراني رقابت‌هاي علمي جهاني از کشور رفتند
ادامه‌ي تنش در دانشگاه مازندران به دنبال مرگ يک دانشجو
گزارش شوراي دفاع از حق تحصيل
سخنان وزير علوم افشاي نقض آشکار حقوق دانشجويان است
تجمع اعتراضي دانشجويان علوم پزشکي در مقابل مجلس و وزارت بهداشت
نويد بهاري دانشجويان از پشت ميله هاي زندان
تجمع ۵ روزه‌ي دانشجويان علوم پايه در مقابل وزارت بهداشت
اعتراض داريوش اجلالي، دانشجوي دانشگاه ياسوج با دوختن لب‌هايش
 
کارگران دربند را آزاد کنید

دانشجویان دربند را آزاد کنید

برگی از تاریخ

با یاد یاران

اسامی قربانيان کشتار زندانيان سياسی در سال ۶۷





شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران











خبرگزاری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران










آرشیو آثار کلاسیک مارکسیستی









Copyright 2004 © etehadefedaian.org - All Rights Reserved - Administration