The Union Of People's Fedaian Of Iran
اخبار    سرسخن    مقالات سیاسی    اعلامیه ها    ديدگاه ها    کارگری    زنان    دانشجویی    مسئله ملی    اجتماعی    رويدادهای بين المللی    برای جهانی دیگروسوسياليسم    حقوق بشر    گفتارهای رادیویی    یادها    در راه کنگره    اعلان ها    موضوعی    گفتگو      
صفحه اول معرفي و تاريخچه  |   اسناد سازمان  |   آرشيو  |   پيوندهاي ديگر  |   آدرس هاي ما  |   آرشيو مقالات

استبداد و بي‌عدالتي ديگر نمي‌توانند به روش هميشگي ادامه يابند

عفو بين‌الملل

تابستاني انگلستان

گزارش ۲۰۱۲: استبداد و بي‌عدالتي ديگر نمي‌توانند به روش هميشگي ادامه يابند

عهدنامه قاطعي در زمينه تجارت اسلحه ضروريست اما ضعف شوراي امنيت سازمان ملل در اين زمينه رو به افزايش است

عفو بين‌الملل با فراخواني براي تصويب عهدنامه قاطعي در زمينه تجارت اسلحه در سال جاري، هم‌زمان با انتشار پنجاهمين گزارش جهاني حقوق بشر خود، گفت شجاعت معترضان در ۱۲ ماه گذشته با شکست رهبري همراه بود که نشان دهنده خستگي، ناهماهنگي و ناتواني روزافزون شوراي امنيت سازمان ملل است.

سَليل شِتي، دبيرکل عفو بين‌الملل گفت: «ناتواني رهبري در سال گذشته بُعد جهاني به خود گرفت و سياست‌مداران با خشونت يا بي‌اعتنايي به اعتراض‌ها واکنش نشان دادند. دولت‌ها بايد رهبري قانوني خود را به نمايش بگذارند و با حمايت از ناتوانان و محدودکردن قدرتمندان بي‌عدالتي را نفي کنند. زمان ارجحيت دادن به مردم در مقابل شرکت‌ها و حقوق در مقابل سود رسيده است.»

حمايت پرسروصدا و پرشور بسياري از قدرت‌هاي جهاني و منطقه‌اي از جنبش‌هاي اعتراضي در ماه‌هاي آغازين سال ۲۰۱۱ شکل عملي به خود نگرفته است. با حضور مردم مصر در صندوق‌هاي رأي براي انتخاب يک رئيس‌جمهور جديد، بيش از پيش به نظر مي‌رسد که فرصت‌هاي ايجاد شده به وسيله معترضان، به هدر مي‌رود.

سَليل شِتي گفت: «در سال گذشته بارها آشکار شد که با تلاش قدرت‌هاي جهاني براي کسب نفوذ در خاورميانه و آفريقاي شمالي، اتحادهاي فرصت‌طلبانه و منافع مالي حقوق بشر را در شيپور کرده‌اند. هر زمان که زبان حقوق بشري به نفع برنامه‌هاي سياسي و شرکت‌ها باشد آن را به کار مي‌گيرند و هر زمان که نامناسب باشد يا بر سر راه کسب سود قرار گيرد آن را کنار مي‌گذارند.»

کوتاهي از مداخله در سريلانکا و بي عملي نسبت به جنايت‌هاي ضد بشريت در سوريه - که يکي از مشتريان اصلي سلاح‌هاي روسيه است - شوراي امنيت سازمان ملل را به عنوان پاسدار صلح جهاني بي‌فايده کرده است. مراکز قدرت نوپديداري مثل هند، برزيل و آفريقاي جنوبي هم با سکوت خود در اين وضع شريک بوده‌اند.

سَليل شِتي گفت: «مدارک مربوط به وضعيت سوريه براي طرح در دادگاه بين‌المللي کيفري به منظور تحقيق درباره جنايت عليه بشريت کاملاً روشن و محکم است. عزم اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل براي حمايت از سوريه به هر قيمت، پاسخ‌گويي براي اين جنايت‌ها را از دسترس دور مي‌سازد و خيانت در حق مردم سوريه است.»

گزارش ۲۰۱۲ عفو بين‌الملل موارد مشخص محدوديت بر آزادي بيان را در دست‌کم ۹۳ کشور و نيز موارد افرادي را که مورد شکنجه يا بدرفتاري‌هاي ديگر - در بسياري موارد به خاطر شرکت در تظاهرات - قرار گرفته‌اند در دست‌کم ۱۰۱ کشور مستند مي‌سازد.

«برکنار کردن تک‌تک رهبران - هر قدر هم مستبد باشند - در درازمدت براي ايجاد تغيير کافي نيست. دولت‌ها بايد هم در کشور خود و هم در خارج از آزادي بيان دفاع کنند، مسئوليت‌هاي بين‌المللي را جدي بگيرند و در سيستم‌ها و ساختارهايي سرمايه گذاري کنند که عدالت، آزادي و برابري در مقابل قانون را تضمين نمايند.»

اجلاس سازمان ملل در ماه جولاي براي توافق درباره عهدنامه تجارت اسلحه محکي براي سياست‌مداران خواهد بود تا حقوق بشر را بالاتر از منافع شخصي و سود قرار دهند. بدون يک عهدنامه قاطع، پاسداري شوراي امنيت سازمان ملل از صلح و امنيت جهاني محکوم به شکست است؛ اعضاي دايمي آن از اختيار کامل وتوي هر قطعنامه‌اي برخوردارند با وجود اينکه خود بزرگ‌ترين فروشندگان اسلحه در جهان هستند.

سَليل شِتي گفت: «معترضان نشان‌دادند که تغيير امکان‌پذير است. آن‌ها دولت‌ها را براي حمايت از عدالت، برابري و عزت به چالش طلبيده‌اند. آن‌ها نشان داده‌اند که رهبراني که اين انتظارات را برآورده نسازند ديگر مورد پذيرش نخواهند بود. سال ۲۰۱۲ پس از يک آغاز شوم بايد به سال عمل تبديل شود.»

ديگر تحولات جهاني که در گزارش ۲۰۱۲ عفو بين‌الملل مورد تأکيد قرار گرفته‌اند :

• دولت‌هاي به شدت سرکوب گر از جمله چين تمام نيروي دستگاه امنيتي خود را براي خفه کردن اعتراضات به کار گرفتند. در وضعيت هولناک حقوق بشر در کره شمالي هيچ بهبودي حاصل نشد.

• در کشورهاي جنوب صحراي آفريقا، خاورميانه و آفريقاي شمالي شورش‌ها به‌شدت بر مردم تأثير گذاشت، اما خشونت شديدي در کشورهاي مختلف از آنگولا تا سنگال و اوگاندا عليه معترضان به کار گرفته شد.

• اعتراض‌هاي اجتماعي در کشورهاي قاره آمريکا اوج گرفت واغلب به درگيري مردم با منافع اقتصادي و سياسي نيرومند انجاميد. در کشورهاي مختلف از جمله برزيل، کلمبيا و مکزيک، فعالان مورد تهديد قرار گرفتند و به قتل رسيدند.

• در روسيه، فعاليت شهروندي رشد کرد و اين کشور شاهد بزرگ‌ترين تظاهرات پس از فروپاشي اتحاد شوروي بود، اما مخالفان مورد تعرض قرار گرفتند و به طور منظم تضعيف شدند.

• در کشورهايي مثل ترکمنستان و ازبکستان هيچ نشانه‌اي از تغيير قابل توجه مشاهده نشد. آذربايجان، ميزبان امسال مسابقه آوازخواني يورو ويژن، آزادي بيان را سرکوب کرد و ۱۶ زنداني عقيدتي به خاطر ابراز نظر خود در سال ۲۰۱۱ هنوز در زندان به‌سرمي‌بردند.

• رأي براي استقلال در سودان جنوبي با خشونت دنبال شد اما شوراي امنيت سازمان ملل - و به همراه آن شوراي امنيت و صلح اتحاديه آفريقا - باز هم از محکوم کردن تعدي‌هاي نيروهاي مسلح سودان از جمله بمباران‌هاي بي‌رويه يا جلوگيري دولت سودان از دسترسي سازمان‌هاي بشردوستانه به ايالت‌هاي آسيب ديده کوتاهي کرد.

• در حالي که جهان متوجه شورش‌ها بود، در خاورميانه و آفريقاي شمالي مشکلات ديرينه ديگري رو به وخامت بود. حکومت ايران منزوي تر شد، هيچ مخالفتي را تحمل نکرد و در اشتياق به اجراي مجازات اعدام تنها از چين عقب ماند؛ عربستان سعودي معترضان را سرکوب کرد. اسرائيل به محاصره غزه ادامه داد، بحران بشردوستانه را طولاني‌تر کرد و به گسترش شهرک‌هاي غيرقانوني در ساحل غربي ادامه داد. سازمان‌هاي سياسي فلسطيني الفتح و حماس به حمله به هواداران يکديگر ادامه دادند؛ حمله‌هاي تلافي جويانه نيروهاي اسرائيلي و گروه‌هاي مسلح فلسطيني به يکديگر در غزه افزايش يافت.

• دولت ميانمار با آزادي بيش از ۳۰۰ زنداني سياسي و دادن اجازه به آنگ سان سو چي براي شرکت در انتخابات تصميمي اساسي گرفت. اما اوج‌گيري نقض حقوق بشر ناشي از درگيري‌ها در مناطق محل سکونت اقليت‌هاي قومي و تداوم آزار و اذيت و بازداشت فعالان حاکي از محدوديت اصلاحات بود.

• روندهاي جاري از اين جمله بودند: در کشورهاي قاره امريکا، افزايش تعدي عليه جوامع بومي به همراه افزايش تلاش براي بهره‌برداري از منابع؛ در آفريقا افزايش تبعيض به خاطر گرايش جنسي يا هويت جنسيتي افراد؛ افزايش گفتار ضد خارجي بعضي از سياست‌مداران اروپايي؛ و افزايش آسيب‌پذيري در مقابل حملات تروريستي گروه‌هاي مسلح اسلامي در آفريقا.

• پيشرفت‌ها از اين جمله بود: روند جهاني به سوي الغاي مجازات اعدام؛ کاهش معافيت از مجازات براي تعدي‌هاي حقوق بشري گذشته در کشورهاي قاره امريکا؛ و گام‌هاي اساسي به سوي عدالت در اروپا با دستگيري ژنرال راتکو ملاديچ و گوران هادزيچ، صربِ ـ کرواسيايي، به منظور محاکمه به خاطر جنايت‌هايي که در دهه ۱۹۹۰ در يوگسلاوي سابق مرتکب شده بودند.

پايان/

يادداشت‌هايي براي سردبيران:

۱ گزارش عفو بين الملل ۲۰۱۲: وضعيت حقوق بشر در سطح جهان، دوره ژانويه تا دسامبر ۲۰۱۱ را در بر مي‌گيرد.

۲ اطلاعات و ارقام، مطالب شنيداري ـ ديداري، جزئيات رويدادهاي رسانه اي و ديگر اطلاعات را مي‌توانيد از طريق پست الکترونيکي press@amnesty.org دريافت کنيد.

۳ براي دريافت اطلاعات بيشتر يا انجام مصاحبه با يکي از سخنگويان عفو بين الملل و افرادي که در خط اول جبهه مبارزه به خاطر حقوق بشر بوده‌اند، با دفتر مطبوعاتي تماس بگيريد: ۵۵۶۶ ۷۴۱۳ ۲۰ (۰) ۴۴+ يا press@amnesty.org



گزازش 2012 عفو بين الملل درباره ي ايران

--

جمهوري اسلامي ايران

رييس كشور: رهبر جمهوري اسلامي ايران: آيت الله سيد علي‌خامنه‌اي

رييس دولت: رييس جمهور: محمود احمدي‌نژاد

مجازات اعدام: برقرار است

جمعيت: 74.8 ميليون

اميد به زندگي: 73 سال

ميزان مرگ و مير زير 5 سال: 30.9 در 1000

سواد بزرگسالان: 85 در صد

--

آزادي بيان، آزادي تشکل و گردهمايي به شدت محدود شد. مخالفان سياسي، فعالان حقوق زنان و اقليت ها و ديگر مدافعان حقوق بشر خودسرانه دستگير شدند، در انزواي کامل بازداشت شدند، پس از محاکمه هاي ناعادلانه زنداني و خروجشان از کشور ممنوع شد. شکنجه و بدرفتاري هاي ديگر رايج بود و با معافيت از مجازات انجام مي شد. زنان و اقليت هاي ديني و قومي در عمل و قانون مورد تبعيض قرار داشتند. حداقل 360 نفر اعدام شدند؛ تعداد واقعي گويا بسيار بيشتر بود. حداقل سه مجرم نوجوان در ميان اين عده بودند. شلاق و قطع عضو با حکم قضايي اجرا شد.

----

پيشينه

نيروهاي امنيتي، از جمله نيروي شبه نظامي بسيج، به عمليات خود با معافيت تقريبا کامل از مجازات ادامه دادند و تقريبا هيچ گونه پاسخ گويي براي قتل هاي غيرقانوني و ديگر موارد نقض جدي حقوق که در زمان اعتراض هاي عظيم و اغلب مسالمت آميز پس از انتخابات رياست جمهوري 1388 و سال هاي پيش رخ داد در کار نبود.

در ماه مارچ، شوراي حقوق بشر سازمان ملل گزارشگر ويژه اي براي تحقيق در باره حقوق بشر در ايران منصوب کرد. دولت از دادن اجازه به او براي ديدار از کشور سر باز زد. در اکتبر، کميته حقوق بشر سازمان ملل کارنامه ايران در زمينه حقوق مدني و سياسي را مورد بررسي قرار داد. در ماه دسامبر، مجمع عمومي سازمان ملل قطعنامه اي را در محکوميت نقض حقوق بشر در ايران به تصويب رسانيد.

نيروهاي ايران به پايگاه هاي پژاک (حزب حيات آزاد ايران) که گروهي مسلح و طرفدار خودمختاري براي کردهاي ايران است، در کردستان عراق حمله کردند؛ حداقل دو غيرنظامي کشته شدند و صدها خانواده در کردستان عراق آواره شدند. مبارزان پژاک گويا شامل افرادي هستند که به عنوان کودک سربازگيري شده اند.

زماني که در ماه نوامبر سازمان بين المللي انرژي هسته اي گزارش داد که ايران ممکن است مخفيانه مشغول ساختن سلاح هسته اي باشد، تنش هاي بين المللي بر سر برنامه هسته اي ايران اوج گرفت. دولت، اسراييل و ايالات متحده امريکا را متهم کرد که در قتل چند دانشمند ايراني احتمالا فعال در برنامه هسته اي ايران نقش دارند، از جمله در قتل داريوش رضايي نژاد متخصص فيزيک که در ماه جولاي به وسيله فرد مسلح ناشناسي در تهران کشته شد. دولت تمام اتهام هاي دولتمردان ايالات متحده امريکا را درباره شرکت مسئولان ارشد سپاه پاسداران در طرح قتل سفير عربستان سعودي در امريکا رد کرد.

آزادي بيان، تشکل و گردهمايي

دولتمردان محدوديت هاي شديد بر آزادي بيان، تشکل و گردهمايي را که پيش از اعتراض هاي گسترده 1388، در طي آنها و پس از آنها برقرار بود حفظ کردند و کوشيدند محدوديت هاي بيشتري اعمال کنند. مجلس لوايحي را مورد بحث قرار داد که آزادي بيان، تشکل و گردهمايي از جمله فعاليت هاي سازمان هاي غيردولتي و احزاب سياسي را محدودتر مي سازد.

* محمد سيف زاده که در ماه آپريل (فروردين) براي گذراندن حکم زندان دستگير شد و عبدالفتاح سلطاني که در ماه سپتامبر (شهريور) دستگير شد، وکيل دادگستري و اعضاي موسس کانون مدافعان حقوق بشر هستند که دفتر آن را دولت به زور در سال 2008 (1387) تعطيل کرد، و هر دو در پايان سال 2011 هنوز در زندان به سر مي بردند.

* در ماه دسامبر، ژيلا کرمزاده مکوندي، عضو گروه مادران پارک لاله که عليه قتل هاي غيرقانوني و ديگر موارد نقض جدي حقوق بشر مبارزه مي کنند، گذراندن حکم دو سال زندان خود به اتهام «تشکيل يک سازمان غيرقانوني» و «اقدام عليه امنيت ملي» را شروع کرد. عضو ديگر اين گروه، ليلا سيف اللهي با محکوميت مشابهي روبرو است.

دولتمردان از صدور اجازه براي برگزاري تظاهراتي در 25 بهمن در همبستگي با قيام هاي تونس و مصر سر باز زدند و به انجام دستگيري هاي پيشگيرانه دست زدند. اما تظاهرات در تهران، اصفهان، کرمانشاه، شيراز و نقاط ديگر انجام شد و نيروهاي امنيتي آنها را با خشونت پراکندند و ده ها نفر را دستگير کردند و حداقل دو نفر را کشتند. هر تظاهرات بعدي را نيز با خشونت به هم زدند.

* زنداني عقيدتي و فعال سياسي هاله سحابي در تاريخ 11 خرداد در مرخصي از زندان براي شرکت در تشييع جنازه پدرش عزت الله سحابي، که يکي از مخالفان برجسته بود، در گذشت. بنا به گزارش ها نيروهاي امنيتي پيش از افتادن او ضربه اي به او وارد کرده بودند.

نيروهاي امنيتي تظاهرات محلي را سرکوب کردند و بنا به گزارش ها از خشونت شديد استفاده و ده ها نفر و شايد صدها نفر از معترضان را دستگير کردند. در خوزستان، ده ها نفر از اقليت عرب اهوازي گويا پيش و پس از تظاهرات ماه آپريل (فروردين) در يادبود اعتراض هاي سال 2005 (1384) کشته شدند. ده ها نفر از معترضان محيط زيستي که از دولت خواهان جلوگيري از نابودي درياچه اروميه بودند در ماه هاي آپريل، آگوست و سپتامبر (فروردين، مرداد و شهريور) در استان آذربايجان شرقي دستگير شدند.

دولت کنترل شديدي را بر رسانه ها حفظ و روزنامه ها را توقيف کرد، وبگاه ها را فيلتر نمود و روي کانال هاي تلويزيون ماهواره اي خارجي پارازيت فرستاد. ده ها نفر از روزنامه نگاران، فعالان سياسي وخويشاوندان آنها، فيلم سازان، مدافعان حقوق بشر، دانشجويان و دانشگاهيان مورد آزار و اذيت قرار گرفتند، از سفر به خارج منع شدند، خودسرانه دستگير و شکنجه شدند و به خاطر ابراز نظريات مخالف با دولت به زندان افتادند. بعضي از آنها که در سال هاي پيش دستگير شده بودند، پس از محاکمه ناعادلانه اعدام شدند.

* پنج کارگردان مستند ساز و يک تهيه/پخش کننده در سپتامبر (شهريور) پس از اين که فيلمشان به بي بي سي فروخته شد دستگير شدند. همه آنها تا اواسط دسامبر (اواخر آذر) آزاد شده بودند.

* فعالان دانشجويي مجيد توکلي، بهاره هدايت و مهديه گلرو که محکوميت هاي زندان خود را به خاطر فعاليت هاي مسالمت آميز دانشجويي و حقوق بشري مي گذرانند به خاطر انتشار يک بيانيه مشترک از زندان به مناسبت روز دانشجو در سال 2010 (1389) به شش ماه زندان بيشتر محکوم شدند.

* بنا به گزارش ها فعال حقوق زن و روزنامه نگار فرانک فريد پس از دستگيري در تاريخ 12 شهريور در تبريز در ارتباط با اعتراض هاي درياچه اروميه به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت. او در اکتبر (مهر ماه) با وثيقه آزاد شد.

دستگيري ها و بازداشت هاي خودسرانه

مسئولان امنيتي به دستگيري و بازداشت خودسرانه مخالفان و منتقدان دولت ادامه دادند و اغلب آنها را بدون دسترسي به خانواده ها و وکلايشان يا مراقبت پزشکي به مدت طولاني در انزواي کامل نگه داشتند. بسياري از آنها مورد شکنجه و بدرفتاري هاي ديگر قرار گرفتند. ده ها نفر پس از محاکمه ناعادلانه به حکم هاي طولاني زندان محکوم شدند و به صدها نفر زنداني محکوم پس از محاکمه ناعادلانه در سال هاي پيش پيوستند.

* در ماه فوريه (بهمن) رهبران مخالف مهدي کروبي و ميرحسين موسوي و همسرانشان پس از دعوت به تظاهرات 25 بهمن بدون حکم به حبس خانگي افتادند؛ در پايان سال، آنها به استثناي فاطمه کروبي، همسر مهدي کروبي، هنوز در حبس خانگي به سر مي بردند.

* محمد توسلي که در آبان ماه دستگير شد، يکي از حداقل پنج عضو گروه غيرقانوني نهضت آزادي بود که در سال 2011 بازداشت شدند. او به خاطر نامه 143 فعالان سياسي به رييس جمهور پيشين خاتمي در مهر ماه بازداشت شد. در اين نامه هشدار داده شده بود که انتخابات آتي مجلس نه آزاد خواهد بود و نه عادلانه. پنج نفر ديگر نيز از خروج از ايران منع شدند.

* شين بائر و جاش فاتال، دو امريکايي که گويا پس از گم کردن مسير خود در حين کوه پيمايي در عراق و ورود به ايران بيش از دو سال در بازداشت و متهم به جاسوسي بودند، پس از پرداخت وثيقه سنگين در ماه سپتامبر (شهريور) آزاد شدند و اجازه يافتند ايران را ترک کنند.

مدافعان حقوق بشر

سرکوب مدافعان حقوق بشر از جمله وکلاي دادگستري افزايش يافت. بسياري از آنها دستگير و زنداني شدند يا مورد آزار قرار گرفتند. عده اي ديگر پس از محاکمه ناعادلانه در سال هاي پيش در زندان ماندند؛ اين عده شامل فعالان حقوق زن و حقوق اقليت ها، فعالان سنديکايي، وکلاي دادگستري و دانشجويان بودند. بسياري از آنها زندانيان عقيدتي بودند. تشکيل اتحاديه هاي کارگري مستقل باز هم ممنوع بود و چندين عضو اتحاديه در زندان ماندند.

* حکم 11 سال زندان که پس از محکوميت نسرين ستوده، وکيل حقوق بشري، به اتهام «اقدام عليه امنيت ملي» به خاطر فعاليت قانوني وکالت او در ماه آپريل (فروردين) صادر شده بود، در ماه سپتامبر (شهريور) در تجديد نظر به شش سال کاهش يافت. محروميت 20 سال از اشتغال به وکالت و خروج از ايران نيز نصف شد.

* رضا شهابي، صندوقدار سنديکاي مستقل کارگران شرکت واحد اتوبوسراني تهران و حومه بدون اتمام محاکمه باز هم در زندان اوين تهران ماند. او که در جون 2010 (خرداد 1389) دستگير شده، يک زنداني عقيدتي است، همانند منصور اسانلو رهبر همان سنديکا که به صورت مشروط در ماه جون (خرداد) براي مداواي پزشکي آزاد شد.

* فعال حقوق بشر کوهيار گودرزي پس از دستگيري در ماه جولاي (تير) چند هفته ناپديد شد تا اين که معلوم شد در زندان اوين و در حبس انفرادي است و در پايان سال 2011 نيز در بازداشت بود. بهنام گنجي خيبري که به همراه او دستگير و ظاهرا شکنجه شده بود، پس از آزادي خودکشي کرد.

* فعال برجسته حقوق بشر عمادالدين باقي پس از گذراندن دو محکوميت زندان همزمان يک ساله به اتهام «تبليغ عليه نظام» در ارتباط با فعاليت هاي حقوق بشري و رسانه اي در ماه جون (خرداد) آزاد شد. او به مدت پنج سال از فعاليت هاي سياسي يا رسانه اي محروم است.

محاکمه هاي ناعادلانه

محاکمه ناعادلانه مظنونان سياسي اغلب با اتهام هاي مبهمي که جرم کيفري مشخصي به شمار نمي رفت ادامه يافت. اغلب اين افراد بعضا در غياب وکيل مدافع و بر اساس «اقرار» يا اطلاعات ديگري که گويا زير شکنجه در دوره بازداشت پيش از محاکمه کسب مي شود، محکوم شدند. دادگاه ها اين «اقرارها» را بدون تحقيق در باره چگونگي کسب آنها به عنوان مدرک مي پذيرفتند.

* اميد کوکبي در بازگشت از تحصيل در ايالات متحده امريکا در ماه فوريه (بهمن) در فرودگاه تهران دستگير شد. او که به «جاسوسي» و جرايم ديگر متهم شده بود در ماه اکتبر (مهر) محاکمه شد. او گفت که در بازداشت وادار به «اعتراف» شده است. وکيل او گفت که اجازه تماس با او نداشته است.

* زهرا بهرامي، تبعه هلندي ـ ايراني، بدون اخطار در 9 بهمن، تنها 27 روز پس از محکوميت به اعدام به اتهام قاچاق مواد مخدر اعدام شد. او در تظاهراتي در دسامبر 2009 (آذر 1388) دستگير شده بود و ابتدا ظاهرا به خاطر تماس با يک گروه غيرقانوني مخالف به محاربه با خدا متهم شد، اما به اين اتهام محاکمه نشد. وکيل او گفت حق اعتراض به اين حکم اعدام وجود نداشت.

شکنجه و بدرفتاري هاي ديگر

شکنجه و بدرفتاري هاي ديگر در بازداشت پيش از محاکمه هنوز رايج بود و با معافيت از مجازات انجام مي شد. ضربه هاي شلاق را به کف پا و بدن بازداشت شدگان، گاهي در حالي که وارونه آويزان بودند، مي نوازند؛ آنها را با سيگار و اشيا داغ فلزي مي سوزانند؛ اعدام ساختگي اجرا مي کنند؛ به آنها از جمله با استفاده از زندانيان ديگر تجاوز مي کنند؛ آنها را تهديد به تجاوز مي کنند؛ در فضاهاي پرازدحام بازداشت مي کنند؛ و نور، غذا، آب و رسيدگي پزشکي کافي را از آنها دريغ مي کنند. حداقل 12 نفر گويا در شرايط مشکوکي در زندان درگذشتند، از جمله در شرايطي که رسيدگي پزشکي عرضه نشده يا با تاخير عرضه شده بود. مرگ آنها مستقلا مورد تحقيق قرار نگرفت. در ماه مارچ (اسفند) حداقل 10 زنداني ديگر در طي ناآرامي ها در زندان قزل حصار در کرج در نزديکي تهران فوت کردند. هيچ اطلاعي از تحقيق دولتمردان در باره ادعاهاي شکنجه و بدرفتاري هاي ديگر در دست نيست. کساني که از شکنجه شکايت کردند با اقدام هاي تلافي جويانه روبرو شدند. شرايط سخت زندان در اثر ازدحام شديد بدتر شد.

* حداقل چهار عرب اهوازي ـ رضا مقامسي، عبدالکريم فهد عبيات، احمد رئيسان سلامي و اجباره تميمي ـ در بازداشت در استان خوزستان گويا در فاصله ماه هاي مارچ و مي (فروردين و ارديبهشت) احتمالا در اثر شکنجه درگذشتند.

* روزنامه نگار عيسي سحرخيز، زهرا جباري، مدافع حقوق اقليت آذربايجاني سعيد متين پور و روحاني مخالف حسين کاظميني بروجردي از جمله زندانيان سياسي زيادي بودند که از رسيدگي پزشکي کافي محروم ماندند. فعال سياسي هدي صابر در ماه جون (خرداد) پس از اعتصاب غذا در اعتراض به مرگ هاله سحابي در زندان درگذشت. زندانيان ديگر گفتند که مسئولان زندان او را مورد ضرب و شتم قرار داده و از رسيدگي پزشکي کافي محروم کرده اند.

مجازات هاي ظالمانه، غيرانساني و تحقيرآميز

حکم هاي شلاق و قطع عضو باز هم صادر و اجرا شد. حکم کور کردن نيز صادر شد.

* سميه توحيدلو، فعال سياسي، و پيمان عارف، فعال دانشجويي، پس از محکوميت جداگانه به خاطر «توهين» به رياست جمهوري احمدي نژاد در ماه سپتامبر (شهريور)، به ترتيب 50 و 74 ضربه شلاق خوردند.

* چهار انگشت دست راست چهار مرد که به خاطر دزدي محکوم شده بودند گويا در تاريخ 16 مهر قطع شد.

* مجيد موحدي که در سال 2004 (1383) آمنه بهرامي را با اسيد کور کرده و به کور شدن به وسيله اسيد محکوم شده بود، در تاريخ 9 مرداد کمي پيش از اجراي مجازات در بيمارستان زماني که قرباني دريافت ديه را پذيرفت نجات يافت.

تبعيض عليه زنان

زنان در عمل و قانون و از جمله بر اساس مقررات الزامي پوشش مورد تبعيض قرار مي گيرند. فعالان حقوق زن، از جمله آنهايي که در کمپين يک ميليون امضا خواهان برابري قانوني براي زنان هستند، مورد آزار و تعقيب قرار گرفتند. پيش نويس لايحه حمايت از خانواده، که قانون تبعيض آميز عليه زنان را تشديد مي کند، در مجلس در انتظار تصويب نهايي است. بعضي از دانشگاه ها جدا سازي دانشجويان بر اساس جنسيت را آغاز کرده اند.

* فاطمه مسجدي و مريم بيدگلي، فعالان کمپين يک ميليون امضا، هر يک شش ماه در زندان گذراندند و اولين اعضاي کمپين بودند که به خاطر گردآوري امضا به زندان رفتند.

حقوق همجنس گرايان زن و مرد، دوجنسي ها و دگرجنس گونه ها

کساني که به فعاليت هاي همجنس گرايانه متهم مي شدند با آزار و تعقيب و مجازات هاي قضايي شلاق و اعدام روبرو بودند.

* در تاريخ 13 شهريور، سه نفر که تنها حروف اول اسمشان عنوان شد، پس از محکوميت به خاطر «لواط» در زندان کارون اهواز در استان خوزستان اعدام شدند.

* سيامک قادري، روزنامه نگار پيشين خبرگزاري دولتي که از مرداد 1389 در زندان است پس از مجرميت به خاطر «نشر اکاذيب»، ارتکاب «اعمال غيرشرعي» و اتهام هاي ديگر از جمله به خاطر انتشار مصاحبه با افرادي از ميان همجنس گرايان زن و مرد، دوجنسي ها و دگرجنس گونه ها در وبلاگ خود در ژانويه به چهار سال زندان، شلاق و جريمه محکوم شد.

تبعيض ـ اقليت هاي قومي

جوامع اقليت قومي ايران شامل عرب هاي اهوازي، آذربايجاني ها، بلوچ ها، کُردها و ترکمن ها، با تبعيض ادامه دار در عمل و قانون روبرو بودند. استفاده از زبان هاي اقليت در اداره هاي دولتي و براي تدريس در مدارس هنوز ممنوع بود. فعالاني که براي حقوق اقليت ها فعاليت مي کردند مورد تهديد قرار گرفتند، دستگير شدند و به زندان افتادند.

* زنداني عقيدتي محمد صديق کبودوند هنوز محکوميت 10 سال و نيم زندان خود را به خاطر نقش خود در تشکيل سازمان حقوق بشر کردستان مي گذراند و از رسيدگي پزشکي کافي محروم است.

* محمد صابر ملک رييسي، جوان بلوچ 16 ساله اهل سرباز که از سپتامبر 2009 (شهريور 1388) احتمالا براي وادار کردن برادرش به تسليم به دولتمردان در بازداشت بوده است، به پنج سال زندان در تبعيد محکوم شد، به اين معنا که حکم زندان را بايد در زنداني به دور از خانواده اش بگذراند.

آزادي دين

در پي فراخوان هاي مکرر مقام رهبري و دولتمردان ديگر براي مبارزه با «دين هاي ساختگي» ـ که گويا اشاره به مسيحيت تبشيري، بهاييگري و صوفيگري است ـ اعضاي اقليت هاي ديني، شامل نوکيشان مسيحي، بهاييان، روحانيان منتقد شيعه، و اعضاي جوامع اهل حق و دراويش گرفتار آزار و تعقيب ادامه دار بوده اند. مسلمانان اهل سنت نيز در بعضي شهرها با محدوديت بر نماز جماعت روبرو بوده اند و بعضي از روحانيان اهل سنت دستگير شده اند.

* حداقل هفت بهايي به زندان هاي بين چهار و پنج سال محکوم و بيش از 30 نفر ديگر در حمله به موسسه آموزش عالي بهايي دستگير شدند. اين موسسه دوره هاي آموزش عالي را به صورت آنلاين در اختيار دانشجويان بهايي قرار مي داد که از ورود به دانشگاه ها محروم مي شوند. اين هفت نفر از جمله 100 بهايي هستند که به خاطر اعتقادشان در زندان به سر مي برند از جمله هفت رهبر آنها که حکم هاي 20 سال زندان آنها با لغو حکم سال 2010 دادگاه تجديد نظر دوباره در مارچ (اسفند) تاييد شد.

* حداقل 100 درويش گنابادي (يکي از سلسله هاي مذهبي صوفي) ، سه تن از وکيلان مدافع آنها، و 12 تن از روزنامه نگاران مجذوبان نور که وبگاه خبري سلسله دراويش گنابادي است، در سپتامبر و اکتبر (شهريور و مهر) در کوار و تهران دستگير شدند. در پايان سال 2011، حداقل 11 نفر، اغلب بدون دسترسي به وکيل يا خانواده، هنوز در بازداشت به سر مي بردند.

* محاکمه مجدد يوسف ندرخاني، کشيش مسيحي متهم به «ارتداد»، در سپتامبر (شهريور) شروع شد. او که در خانواده اي مسلمان به دنيا آمده است، در اکتبر 2009 (مهر 1388) دستگير شد. او در سال 2010 به علت خودداري از انکار مسيحيت که به آن گرويده بود، به اعدام محکوم شد، اما ديوان عالي کشور اين حکم را در جون (خرداد) لغو کرد.

* سيد محمد موحد فاضلي، امام جماعت اهل سنت شهر تايباد، در پي اعتراض به استعفاي اجباري او از امامت جماعت، از ژانويه تا آگوست (دي تا مرداد) در بازداشت به سر برد.

مجازات اعدام

صدها نفر به اعدام محکوم شدند. منابع رسمي حداقل 360 اعدام را گزارش کردند، هر چند اطلاعات معتبر ديگر حاکي از بيش از 274 اعدام ديگر و اعدام مخفيانه بسياري از زندانيان بود. بيش از 80 درصد اعدام ها گويا به اتهام جرايم مواد مخدر انجام شد که اغلب مردم تهي دست و جوامع حاشيه اي، به ويژه افغان ها، را شامل مي شود. اصلاحيه قانون مبارزه با مواد مخدر در ژانويه به اجرا در آمد؛ محکومان به اعدام بر اساس اين قانون ظاهرا از حق اعتراض محروم هستند.

تعداد اعدام هاي انجام شده در انظار عمومي چهار برابر شد؛ حداقل پنجاه مورد رسما اعلام شد و شش مورد ديگر را نيز منابع غيررسمي گزارش کردند. حداقل سه مجرم نوجوان ـ يعني کساني که به خاطر جرايم ارتکابي در سن کمتر از 18 سالگي محکوم مي شوند ـ اعدام شدند؛ منابع معتبر خبر از اعدام چهار نوجوان ديگر دادند. اعدام به وسيله سنگسار گزارش نشد، اما حداقل 15 نفر محکوم به سنگسار، از جمله سکينه محمدي آشتياني، در زير حکم اعدام به سر مي برند. هزاران نفر از زندانيان ديگر در زير حکم اعدام هستند.

* جعفر کاظمي و محمد علي حاج آقايي در تاريخ 24 ژانويه (4 بهمن) اعدام شدند. آنها به اتهام محاربه به علت داشتن تماس با سازمان مجاهدين خلق ايران که يک گروه غيرقانوني است، و «تبليغ عليه نظام» در ارتباط با ناآرامي ها سال 1388 محکوم شده بودند.

* در تاريخ 21 سپتامبر (30 شهريور)، عليرضا ملا سلطاني، 17 ساله، که به خاطر قتل يک ورزشکار پرطرفدار محکوم شده بود، در کرج اعدام شد در حالي که قتل در جولاي (تير) انجام شده بود. او گفت پس از اين که آن ورزشکار، روح الله داداشي، در تاريکي به او حمله کرده بود در دفاع از خود او را با چاقو زده است.

* در ماه دسامبر (آذر)، زنداني سياسي زينب جلاليان از تخفيف در حکم اعدام خود مطلع شد.

ديدارها/گزارش‌هاي عفو بين‌الملل

# عفو بين الملل محروميت از ديدار از ايران را با مسئولان ديپلماتيک ايراني مورد بحث قرار داد اما هنوز از ديدار از ايران محروم بود. دولتمردان به ندرت به نامه هاي عفو بين الملل واکنشي نشان دادند.

• مصمم به زيستن با آبرو ـ مبارزه فعالان کارگري ايران براي حقوق خود (MDE 13/024/2011)

• گزارش به کميته حقوق بشر (MDE 13/081/2011)

• معتاد به مرگ: اعدام به اتهام جرايم مواد مخدر در ايران ( (MDE 13/090/201

[ نسخه چاپی ]     [ بازگشت به صفحه اول ]


اخبار
درگيري فيزيکي مردم با گشت ارشاد در ميدان درکه تهران
تجمع حق التدريسان و معلمان پيش دبستاني مقابل مجلس
روزنامه رسمي حكم ابطال رياست مرتضوي را چاپ نكرد
دلار 2023 تومان ، سكه 747 هزار تومان
اظهار ناتواني دولتي ها در جلسه مجمع تشخيص
مقابل شهرداري ملارد رخ داد خودسوزي مقابل چشم شهردار
بازداشت يک فعال سياسي عرب در حميديه
خواستار پايان اعتصاب غذاي کبودوند هستيم
رييس اتحاديه ناشران و كتابفروشان:كتابفروشان به تعطيلي فكر مي‌كنند :
فدراسيون دوچرخه‌سواري هم «تعليق» شد
اخبار دانشجوئی
کوي دانشگاه تهران ۱۰ روز قبل و بعد از ۱۸ تير تعطيل است
اجراي دستورالعمل پوشش دانشجويان از اول مهر/ انتقاد از نيروي انتظامي۱۳۹۱/۰۳/۲۰
۶۲ درصد مدال‌آوران ايراني رقابت‌هاي علمي جهاني از کشور رفتند
ادامه‌ي تنش در دانشگاه مازندران به دنبال مرگ يک دانشجو
گزارش شوراي دفاع از حق تحصيل
سخنان وزير علوم افشاي نقض آشکار حقوق دانشجويان است
تجمع اعتراضي دانشجويان علوم پزشکي در مقابل مجلس و وزارت بهداشت
نويد بهاري دانشجويان از پشت ميله هاي زندان
تجمع ۵ روزه‌ي دانشجويان علوم پايه در مقابل وزارت بهداشت
اعتراض داريوش اجلالي، دانشجوي دانشگاه ياسوج با دوختن لب‌هايش
 
کارگران دربند را آزاد کنید

دانشجویان دربند را آزاد کنید

برگی از تاریخ

با یاد یاران

اسامی قربانيان کشتار زندانيان سياسی در سال ۶۷





شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران











خبرگزاری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران










آرشیو آثار کلاسیک مارکسیستی









Copyright 2004 © etehadefedaian.org - All Rights Reserved - Administration