The Union Of People's Fedaian Of Iran
اخبار    سرسخن    مقالات سیاسی    اعلامیه ها    ديدگاه ها    کارگری    زنان    دانشجویی    مسئله ملی    اجتماعی    رويدادهای بين المللی    برای جهانی دیگروسوسياليسم    حقوق بشر    گفتارهای رادیویی    یادها    در راه کنگره    اعلان ها    موضوعی    گفتگو      
صفحه اول معرفي و تاريخچه  |   اسناد سازمان  |   آرشيو  |   پيوندهاي ديگر  |   آدرس هاي ما  |   آرشيو مقالات

ماجراجويي هاي هسته اي رژيم ايران و مواضع پراکنده اپوزيسيون

احمد آزاد

دوم اسفند/1383

برنامه هاي هسته اي جمهوري اسلامي و مخالفت امريکا و کشور هاي اروپايي با آن، همچنان يکي از موضوعات روز محافل سياسي و خبري جهان است. سياستمداران، روزنامه نگاران و تحليلگران بين المللي درباره تلاش هاي حکومت ايران در دستيابي به تکنولوژي هسته ای و نگراني هاي جهانيان از آن مي نويسند و اظهار نظر مي کنند.
اخيرا در روزنامه لوموند ( روز سه شنبه 8 فوريه) مطلبي پيرامون درگيري ايران با کشورهاي امريکا و اروپا پيرامون پرونده اتمي ايران به قلم « آلن فرشون » به چاپ رسيده است. نويسنده در اين مقاله ضمن اشاره به تصميم دولت ايران در دستيابي به سلاح اتمي، به مخالفت ناهماهنگ امريکا و اروپائيان در مقابل آن اشاره و اين را يک آزموني براي اين کشورها در کنترل گسترش سلاح هاي اتمي مي داند. وي مي گويد در حاليکه سه کشور آلمان ، فرانسه و انگلستان ظاهرا به توافقي با ايران براي قطع موقت غني سازي اورانيوم دست يافته اند، امريکا با تکيه بر شايعاتي مبني بر ادامه غني سازي اورانيوم، اعلام مي کند که دسترسي ايران به بمب اتمي قابل پذيرش نيست.
نويسنده مقاله سوال مي کند که واقعا چه چيزي قابل پذيرش نيست؟ دسترسي ايران به بمب اتمي يا دسترسي ايران همراه با ملاها به بمب اتمي؟ بدنبال اين سوال، نويسنده نگاهي به تاريخچه مسئله در ايران دارد و نشان مي دهد که در زمان شاه، متفق امريکا و اسرائيل در منطقه، امريکا هيچ مشکلي با فعاليت هاي هسته ايران نداشت و حکومت سلطنتي ايران اولين گامها را به سمت دستيابي به تکنولوژي هسته اي در دهه 1970 برداشت. ايران در همان زمان پيمان منع گسترش سلاح هاي اتمي را امضاء و با تاسيس سازمان انرژي اتمي، تحت نظارت آژانس بين المللي اتمي، فعاليت هاي هسته اي را آغاز کرد. اما با تغيير رژيم در سال 1979 فعاليت هاي هسته اي در ايران متوقف شد. جنگ ايران و عراق در دهه 1980 مجددا مسئله فعاليت هاي هسته اي را در دستور روز حکومت ايران قرار داد. تهاجم نظامي صدام حسين به ايران که از حمايت وسيع امريکا، شوروي و ديگران برخوردار بود، اين فکر را در ايرانيان تقويت کرد که در صورت داشتن بمب اتمي، آيا باز هم حکومت عراق چنين حمله اي مي کرد يا بمب شيميايي بکار مي برد؟ آژانس بين المللي انرژي اتمي مشکوک است که از سال 1984 ايران براي دستيابي به بمب اتمي تلاشهاي مجدد خود را آغاز کرده باشد.
نويسنده پس از اشاره به تلاشهاي اخير حکومت ايران براي دستيابي به سلاح اتمي و نشانه هاي متعددي که حاکي از اين تلاش ها است، سوال مي کند که چرا اين چنين ايرانيان يکپارچه خواهان بمب اتمي هستند؟ از نظر وي تجربه دخالت مستقيم امريکا در سرنگوني صدام از يک سو و ادامه مذاکره با کره شمالي از سوي ديگر، دليل خوبي است براي دولت ايران که داشتن سلاح اتمي را تضمين بقاي خود ببيند. از سوي ديگر به اعتقاد وي، ايرانيان با 72 ميليون نفر جمعيت، يکي از بزرگترين کشورهاي منطقه بوده و در پي آن هستند که به قدرتي منطقه اي تبديل شوند. نويسنده سوال مي کند که آيا ايران به توافق خود با اروپائيان وفادار خواهد ماند؟ آيا ايران معاهده منع گسترش سلاح هاي اتمي را، که امضاء نيزکرده ، رعايت خواهد کرد و دست آخر آيا پنج کشور اتمي جهان، امريکا، روسيه، فرانسه، چين و انگلستان ( که اعضاء دائمي شوراي امنيت سازمان ملل نيز هستند) موفق خواهند شد تا از گسترش سلاحهاي هسته ای در جهان جلوگيري کنند؟ نويسنده معتقد است که آينده معاهده منع گسترش سلاح هاي اتمي در گرو نتيجه زورآزمائي ايران با کشورهاي امريکا و اروپا است.

« آلن فرشون» در مقاله خود نگاهي بي طرفانه به ماجراجويي اتمي حکومت ايران و سياست هاي دول غربي دارد. اما در نگاهش به مردم ايران و اپوزيسيون به خطا رفته است. وي در همان ابتداي مقاله خود مي گويد: « سوال اين است که واقعا چه چيزي غير قابل پذيرش است؟ اين که ايران بمب داشته باشد يا اين که ايران آيت الله ها بمب داشته باشد؟ آيا مسئله مربوط به تغيير رژيم است يا واقعا مبارزه اي است براي جلوگيري از گسترش سلاح هاي هسته اي؟ چرا که هيچ يک از گروه هاي اپوزيسيون ايراني، حتي سلطنت طلبان که بسيار به واشنگتن نزديکند، با بمب مخالفت نکرده اند. از اين سو تا آن سوي اپوزيسيون ايراني، که به هيچ وجه هم يک نواخت نيست، همه يک زبان با سلاح اتمي موافق هستند.» و چند پاراگراف جلوتر مي گويد: « در پس پرده سياسي برنامه اتمي ايران از سال 1970 و موافقت همگاني با آن، تمايل ملي يک قدرت بزرگ منطقه اي نهفته است. که خود يکي از عناصر مشخصه ناسيوناليزم ايراني شده است. »
ادعاي نويسنده دراين که همه ايرانيان، بدون استثنا با دستيابي حکومت ايران به بمب اتمي موافق هستند و آن را بخشي از تمايلات ناسيوناليستي آنها بر مي شمرد، بسيار خطا است. اين که از سال 1970 حکومت هاي ايران در پي دستيابي به سلاح اتمي بودند، ربطي به مردم ايران ندارد. هيچ يک از اين حکومت ها برگزيده مردم نبوده و هيچگاه نيز منافع مردم را راهنماي برنامه هاي خود قرار نداده و رضايت آنها را جستجو نکرده اند. شاه در روياي «تمدن بزرگ » بود و ملا ها در پي حفظ حکومت خود به هر وسيله ممکن دست مي اندازند. براي هيچ کدام نظر مردم کوچکترين ارزشي نداشته و ندارد. نکته مهمتر آن که در کشوري که آزادي بيان و انتشار نيست، چگونه مي توان به استناد چند روزنامه کم وبيش وابسته به جناح هاي حکومتي، از نظر يکپارچه مردم ايران صحبت کرد.
خطاي ديگر نويسنده در اين است که اپوزيسيون را نيز به همين چوب رانده و عنوان کرده که همه اپوزيسيون ايران عليرغم تمايزات بسيار، با تسليح ايران به بمب اتمي موافق اند. اين ادعايي است بسيار نادرست. تنها نگاهي به اعلاميه ها و نوشته هاي سازمان هاي سياسي، نشان مي دهد که اين ادعا بي پايه است. بسياري از سازمان هاي سياسي با انتشار بيانيه يا اعلاميه نسبت به ماجراجويي هاي رژيم اسلامي هشدار داده اند. مقالات بسياري در نشريات اپوزيسيون در اين باره منتشر شده است. عليرغم ترکيب متنوع مخالفان فعاليت هاي هسته اي جمهوري اسلامي در صفوف اپوزيسيون، اما همه آنها کما بيش متفق القول اند که دود اين ماجراجويي هاي حکومت در وهله اول به چشم مردم ايران خواهد رفت، ضمن آن که با تشديد مسابقه تسليحاتي، استقرار يک صلح دائم در منطقه خاورميانه و آسياي مرکزي به شدت در معرض تهديد قرار خواهد گرفت. همه بر اين باورند که حکومت در زير پرده استفاده صلح آميز از تکنولوژي هسته اي در پي مقاصد ماجراجويانه اتمي است. همه با دست يابي اين رژيم به سلاح اتمي مخالف اند. آن بخش از اپوزيسيون هم که با توسعه تکنولوژي هسته اي در ايران موافق است، با ساختن بمب اتمي شديدا مخالف بوده و تنها در پي بهره گيري صلح آميز از آن است.
پرسش اين است که چرا نويسنده مقاله روزنامه لوموند اين چنين به خطا رفته است. مي توان گفت که اگر هم زبان فارسي نمي دانسته ، حداقل مي توانست قبل از بردن قلم بر کاغذ، جستجوي مختصري کرده واز موضع واقعي اپوزيسيون ، حداقل بخش مهمي از آن، آگاه شود. مي توان بر اين خطاي نويسنده خرده گرفت. اگر چه بايد دانست که وي در ارتکاب چنين خطايي تنها نيست و هستند ديگر روزنامه نگاران و تحليلگران سياسي که همچون «آلن فرشون»، در نوشته هاي خود همه مردم ايران را طرفدار سياست هاي ماجراجويانه رژيم معرفي مي کنند.

اما به نظر من انتقاد اصلي متوجه همان اپوزيسيوني است که با ماجراجويي هاي حکومت اسلامي مخالف است، اما چنان پراکنده عمل مي کند و چنان صدايش نارسا است، که بگوش کسي نمي رسد. اگر يک انتقادي به « آلن فرشون» وارد باشد، يک انتقاد بسيار بزرگ از اين رهگذر به اپوزيسيون ايران وارد است.
نگاهي به اعلاميه ها و مقالات و گفتارهاي گوناگون اپوزيسيون مخالف اين ماجراجويي ها نشان مي دهد که تا چه حد در اين زمينه نظرات به هم نزديک است. گاه حتي واژه ها مشترک اند. پس چگونه است که عليرغم اين اشتراک موضع در قبال اين موضوع خاص، اپوزيسيون تاکنون موفق نشده است يک صداي واحدي را به گوش برساند؟ آيا پرچم مبارزه با مسلح شدن ملاها به بمب اتمي را بايد به امريکا و اروپا سپرد؟ آيا اين اپوزيسيون قادر نيست دراين مورد يکپارچه عمل کرده و به جهانيان نشان دهد که بيشتر از آنان نگران مسلح شدن ملاها به بمب اتمي است؟
سران جمهوري اسلامي بر اين باورند که ادامه خودکامگي شان تنها در سايه بمب اتمي ميسر است. از اين رو به سادگي تلاشهاي خود براي دستيابي به بمب اتمي را رها نخواهند کرد. تجربه بيست و شش سال گذشته نشان داده که اين حکومت تنها تحت فشارهاي داخلي و خارجي ناگزير به عقب نشيني مي شود. راه مقابله با ماجراجويي هاي هسته اي اين حکومت، مخالفت وسيع و گسترده مردم و مجامع بين المللي است. در اين راه فعاليت مشترک و همگام اپوزيسيون از يکسو در گسترش مخالفت مردم بسيار موثر بوده و از سوي ديگر پرچم مبارزه با تلاش هاي هسته اي رژيم را به امريکا و اروپائيان وانمي گذارد تا آنان نيز از آن براي چانه زني هاي خود بهره گيرند.
اگر تا کنون مخالفت اپوزيسيون با ماجراجويي هاي اتمي رژيم پراکنده بوده ، اکنون مي توان کوشيد تا اين مخالفت ها يکپارچه شود. مي توان بين نيروهاي اپوزيسيون که با تلاش هاي رژيم براي پيشبرد برنامه اتمي آن مخالف هستند، همکاري هايي را سامان داد و مشترکا در اين راه گام برداشت. انرژي هاي پراکنده را متمرکز کرد و ديگران را نيز به فعاليت ها فراخواند. لازم است تا کارزار جدي در راه متوقف کردن تلاش هاي اين رژيم در دستيابي به سلاح هسته در داخل کشور برپا گردد.


[ نسخه چاپی ]     [ بازگشت به صفحه اول ]


اخبار
درگيري فيزيکي مردم با گشت ارشاد در ميدان درکه تهران
تجمع حق التدريسان و معلمان پيش دبستاني مقابل مجلس
روزنامه رسمي حكم ابطال رياست مرتضوي را چاپ نكرد
دلار 2023 تومان ، سكه 747 هزار تومان
اظهار ناتواني دولتي ها در جلسه مجمع تشخيص
مقابل شهرداري ملارد رخ داد خودسوزي مقابل چشم شهردار
بازداشت يک فعال سياسي عرب در حميديه
خواستار پايان اعتصاب غذاي کبودوند هستيم
رييس اتحاديه ناشران و كتابفروشان:كتابفروشان به تعطيلي فكر مي‌كنند :
فدراسيون دوچرخه‌سواري هم «تعليق» شد
اخبار دانشجوئی
کوي دانشگاه تهران ۱۰ روز قبل و بعد از ۱۸ تير تعطيل است
اجراي دستورالعمل پوشش دانشجويان از اول مهر/ انتقاد از نيروي انتظامي۱۳۹۱/۰۳/۲۰
۶۲ درصد مدال‌آوران ايراني رقابت‌هاي علمي جهاني از کشور رفتند
ادامه‌ي تنش در دانشگاه مازندران به دنبال مرگ يک دانشجو
گزارش شوراي دفاع از حق تحصيل
سخنان وزير علوم افشاي نقض آشکار حقوق دانشجويان است
تجمع اعتراضي دانشجويان علوم پزشکي در مقابل مجلس و وزارت بهداشت
نويد بهاري دانشجويان از پشت ميله هاي زندان
تجمع ۵ روزه‌ي دانشجويان علوم پايه در مقابل وزارت بهداشت
اعتراض داريوش اجلالي، دانشجوي دانشگاه ياسوج با دوختن لب‌هايش
 
کارگران دربند را آزاد کنید

دانشجویان دربند را آزاد کنید

برگی از تاریخ

با یاد یاران

اسامی قربانيان کشتار زندانيان سياسی در سال ۶۷





شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران











خبرگزاری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران










آرشیو آثار کلاسیک مارکسیستی









Copyright 2004 © etehadefedaian.org - All Rights Reserved - Administration