The Union Of People's Fedaian Of Iran
اخبار    سرسخن    مقالات سیاسی    اعلامیه ها    ديدگاه ها    کارگری    زنان    دانشجویی    مسئله ملی    اجتماعی    رويدادهای بين المللی    برای جهانی دیگروسوسياليسم    حقوق بشر    گفتارهای رادیویی    یادها    در راه کنگره    اعلان ها    موضوعی    گفتگو      
صفحه اول معرفي و تاريخچه  |   اسناد سازمان  |   آرشيو  |   پيوندهاي ديگر  |   آدرس هاي ما  |   آرشيو مقالات

در راهپيمايي ۲۲ خرداد نبايد شرکت کرد، ۲۲ خرداد ۸۸ روز سياهي در تاريخ ايران است

علي جلال

اين، ۲۳ خرداد است که سالروز قيام دليرانه مردم ايران، براي زدودن فاجعه شرکت در انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ مي باشد و بايد ۲۳ خرداد را گرامي داشت، اگر نبود قيام ۲۳ خرداد، رژيم به همه جهانيان با فيلم و عکس و خبرنگار و ...؛ اعلام کرده بود که »مردم ايران ۸۰ در صد به کل نظام و ۲۴ مليون راي به احمدي نژاد داده اند «.
اين جمهوري اسلامي است که ۲۲ خرداد را گرامي مي دارد
در راهپيمايي ۲۵ بهمن و بعد بايد با تمام توان شرکت کرد

مردم مبارز، آزاده ، خردورز و ضد ارتجاع، ايران، ميدانند که ۲۲ خرداد ۸۸ روز بسيار شومي براي ايران و ايرانيان بود ، روز فريب بزرگ و شکستي سهمناک روزي که »جمهوري اسلامي» با فيلم و خبر و خبرنگار و ...؛ به سراسر جهان؛ چنين مخابره کرد که «مردم ايران در مشارکتي ۸۰ در صدي کليت رژيم را تاييد کرده و با ۲۴ مليون راي مجددا احمدي نژاد را برگزيدند»؛ آري اين روز بسيار شومي براي ملت ما بود و هست، و حقيقتا مي توان گفت که اگر نبود قيام مردم در ۲۳ خرداد، نه جنبش سترگِ، خواهانِ «جمهوري ايراني» سال ۸۸ و ادامه تا کنوني آن، که رژيم را تا اين حد متزلزل و سست تر از هميشه، دچار زلزله هاي مداوم کرده، بوجود مي آمد و نه شايد خيزش هاي آزادي خواهانه مردم منطقه در اين برهه، براستي که مردم ما طلايه داران اين بهاران خاورميانه و ...هستند پس ۲۲ خرداد حتما در تاريخ ايران به عنوان روزي شوم، ثبت خواهد شد، که اساسا قيام ۲۳ خرداد براي زدودنِ آن «شکست ايران بر باد ده»، بود ، قيامي که براي آن و براي جنبش زاييده آن مردم بزرگ ايران باز آن اعجاب قيامهاي تاريخي خود را به رخ کشيدند و وقتي «ايران در خطر قرار گرفت»، به يکباره مرد وزن و پيروجوان وکودک وهمه وهمه، به ميدان آمدند. و البته و البته با پرداخت بالاترين هزينه ها، فدا کردن هستي و جان خود و عزيزان خود. اما ۲۳خرداد يقينا اعتراض مردم ما به همه «دعوت کنندگان به شرکت در انتخابات»، نيز بود،بويزه به اصلاح طلبان و «ملي-مذهبي» ها، آري مردم ما به خوبي بياد دارند که در آغاز اصلا نمي خواستند در انتخابات شرکت کنند، زيرا سي سال بود که رژيم را، همه رقم، آزموده بودند. ولي اصلاح طلبان همراه با کساني که خود را «ملي-مذهبي» مي نامند، وهمچنين چپ هاي «تاريخا دنباله رو»؛ با هدف کشاندن هر چه بيشتر مردم به پاي صندوق راي، که بديهتا رژيم به آن «فضاي باز تبليغاتي» اختصاص مي دهد، با بوق و کرنا و ترفندهاي گوناگون تبليغاتي، که دستگاه هاي خبر پراکني بين المللي هم(با ا هدف ويزه خود) آنرا پوشش و آب و تاب ميدادند، به جان مردم ما افتادند که: «براي رهايي از، بلاي احمدي نژاد، و پيش رفتن در راه رهايي از، بلاي خامنه اي، نيازي به تظاهرات و اعتراضات خياباني و ....؛ نيست، اين کار ها اصولا بد است . ما به شما اطمينان مي دهيم که راه ساده و بي هزينه اي وجود دارد، و آن شرکت در انتخابات است ، اگر شما بطور انبوه در انتخابات شرکت کنيد ما به شما اطمينان ميدهيم که حکومت قادر به تقلب نخواهد بود و حتما احمدي نژاد کنار خواهد رفت و...» آنها مي گفتند: » باور کنيد! ما خود درحکومت بوده و هستيم، پس مي دانيم چطور است و...». گرچه مردم ما به خاطر سوابق اين «آدمها» به درستي به آنها شک داشتند اما باران تبليغاتي آنان و پوشش وسيع دستگاه هاي خبر پراکني خارجي، گويي فرصت انديشيدن کافي را از مردم سلب کرده بود . آري شب ۲۲ خرداد، وقتي «نتايج انتخابات » اعلام شد، ظلمت شرکت در انتخابات، ايران را سراسر تيره کرد. اما اين »دعوت کنندگان» همچون کساني که «کارشان» را کرده بودند، به خانه هاي خود رفتند. آنان تا امروز کمترين انتقادي از خود در بوجود آوردن فاجعه نکردند. هيچکس که پيش بيني نکرده بود که مردم در ۲۳ خرداد، قيام خواهند کرد. اينگونه امور، اصلا قابل پيش بيني نيست. پس لحظه اي تصور کنيم اگر مردم بپا نمي خواستند و قيام شکوهمند ۲۳ خرداد را نمي آفريدند، آنگاه خامنه اي با آن ۴۰ مليون رايي که براي نظام و ۲۴ مليوني که براي احمدي نژاد گرفته بود تا بحال چه بر سر مردم ما و ايران آورده بود، يک قلم، مثلا در پرونده اتمي، با شاخ و شانه کشيدن براي ابر قدرتها، که ما ۴۰ مليون راي داريم و ...؛ شايد تا بحال کشور را به باد حملات نظامي خارجي ها داده بودند، (مثل ليبي کنوني) و ....؛ آري در اين صورت مسئوليت اين فجايع به دوش «دعوت کنندگان مردم به شرکت در انتخابات» بود. اينکه چنين فاجعه اي رخ نداد از بار مسئوليت اين دعوت کنندگان نمي کاهد، بر عکس بخاطر هزينه هايي که مردم از جمله براي مقابله با آن «فاجعه»، پرداختند و جان بهترين فرزندان اين مرزوبوم را «فدا» کردند، اينان حتما و حتما مسئولند و حتما روزي بايد پاسخگو باشند. اما متاسفانه مساله فقط اين نيست که «دعوت کنندگان مردم به شرکت در انتخاباتِ فاجعه بار ۲۲ خرداد ۸۸ « تا کنون در مورد اين »عمل »خود سکوت کرده اند. بلکه فراتر از آن است. گر چه مردم ما با بزرگواري هميشگي ايراني-تاريخي خود تا بحال به اين «دعوت کنندگان» فرصت داده اند و در قيام ۲۳ خرداد و بعد با شعار تاريخي «موسوي! موسوي! راي مراپس بگير» يا «برادر شهيدم راي تو پس ميگيرم» ، به آنها بزرگوارانه گوشزد کرده و باز فرصتي براي جبران داده اند. اما حقيقت اين است که آنها دو دسته اند.
۱- اصلاح طلبان و سياسي-مذهبي» هايي که خود را «ملي-مذهبي» مي دانند اينها از همان اول، يعني ماهها پيش از انتخابات ۸۸ که مردم را دعوت به شرکت در انتخابات مي کردند در واقع «هدف اصلي شان»، »بودن» يا «رفتن» احمدي نژاد، نبود بلکه هدف اصلي واصلي! آنان پيشگيري به هر قيمت از «نه گفتن مردم به جمهوري اسلامي» بود و هست، آنان مي ترسيدند که مردم بطور وسيع انتخابات را تحريم کنند و بدين وسيله تنفر خود از کل رژيم را به اطلاع جهانيان برسانند ، هدف اصلي اصلاح طلبان و ملي-مذهبي ها پيشگيري از چنين رخدادي بود(و هست) آنان به ترفند هاي مردم فريبانه متوسل شدند، آري وقتي آنها به مردم »قول» ميدادند که اگر «بطور انبوه» در انتخابات شرکت کنيد «رژيم نخواهد توانست تقلب کرد»، مي دانستند که «دروغ» مي گويند، آنها از اين که اگر مردم بطور انبوه در انتخابت شرکت کنند خطر بيرون آوردن احمدي نژاد با «۲۴ مليون راي» از صندوقها در انظار جهانيان و ...؛ وجود دارد کاملا آگاه بودند حتي پيش از انتخابات با وضوح کامل چنين ريسکي، و اتفاقا همين رقم راي ۲۴ مليوني احمدي نژاد براي شان بخوبي تشريح شد اما آنها در پاسخ، برخورد هاي توهين آميز و دروغ پراکني کردند. پس از انخابات از ميان اصلاح طلبان تنها آقايان کروبي و موسوي در کنار مردم ماندند، و تا آنجا که بخاطر دارم صادقانه رفتار کردند. اما آن دستگاه هاي خبر پراکني خارجي که وظيفه اصلي خود را ساختن و شکل و جهت دادن به افکار عمومي مردم در اين جا يا آنجاي جهان مي دانند(بويژه ان که عموما بيشترين شنونده را در ايران دارد ) دست به ترفندي زدند. آنان که از شعار کنايه آميز »موسوي! موسوي! راي مرا پس بگير»،
نفرت مردم از فريب »شرکت در انتخابات ۸۸» را، درک کرده بودند، فورا دست بکار پاک کردن اين شعار با جايگزيني آن با شعار خود درآورده «راي من کو « که ترجمه شعارانگيسي « where is my vot « (به زبان آن دستگاه خبرپراکني) است، شدند
اصلاح طلبان، سياسي-مذهبي ها، چپ هاي دنباله رو هم هرکدام بنا به «مصلحت خود» از اين سانسور «شعار مردم « و تقلب در آن، استقبال کردند که در سطرهاي زير توضيح مي دهم ولي همين جا بگويم که :
الف- دستگاه هاي خبر پراکني مزبور، اصلاح طلبان، سياسي-مذهبي هاي(ملي-مذهبي)، هرگز و مطلقا هرگزشعار «موسوي! موسوي! راي مرا پس بگير» را ياد آوري نميکنند.
ب- شعار! «راي من کو» در ايران داده نشد. در حالي که قيام ۸۸ وجنبش ادامه آن اولين خيزش هاي مردمي تاريخ است، که به ابتکار آفرينندگان بزرگ آن، بطور زنده در دنيا پخش شده، پس اسناد تصويري و صوتي همه لحظات آن به وفور در دنيا در دسترس همه و مطلقا همه، است.
ج - اصلا عبارت »راي من کو» به زبان فارسي آهنگِ شعار ندارد و قابل سردادن نيست.
د- تفاوت معني شعار «موسوي! موسوي! راي مرا پس بگير» و «راي من کو» روشن است، اولي با فعل »پس گرفتن يا پس دادن « که در فارسي به معني ابطال معامله و بر گرداندن کالاي فروخته شده است ، و نه تعويض آن، يا مذاکره پيرامون معاملهئ و زماني به کار برده ميشود که مي خواهيم »عطايش را به لقايش ببخشيم، و بر گرديم به نقطه آغاز، يعني نقطه پيش از شروع، معامله و ..؛ يعني مي گوييم «معامله ما با اين طرف اصلا جور نمي آيد يا او به هيچوجه کالاي مورد نظر ما را ندارد». در حاليکه «راي من کو»، با فعل «جستجو، جستن» رايي است که گويا «گم شده است « و مثلا اگر پيدا شود، مساله قابل رفع و رجوع است، يعني شعار دهندگان به حاکميت مي گويند «خوب نگاه کنيد! شايد اشتباهي رخ داده باشد»، بهر حال تفاوت اساسي اين دو شعار در اين است که اولي به معني پشيماني از شرکت درانتخابات است. در حاليکه شعار »راي من کو»، شعاري است اصلا «انگليسي» و به معني تقاضاي »بازنگري در انتخابات» است و هر گز در تظاهرات ايران سرداده نشده.
خوب با اين توضيحات به نظرم روشن است که چرا »دعوت کنندگان مردم به شرکت در انتخابات»، متحدانه مي کوشند شعار مردم: «موسوي! موسوي! راي مرا پس بگير»، را نابود کنند.
همانطور که گفتم هدف اصلي اصلاح طلبان و «ملي-مذهبي» ها از »هل دادن» مردم بسوي صندوقها در انتخابات ۸۸، پيشگيري از تحريم، که به معني اعلام انزجار از کل رژيم در انظار جهانيان مي باشد ، بود. آنان از قيام ۲۳ خرداد ۸۸ تا کنون هم هدف اصلي شان »باز گرداندن مردم بسوي نظام» است. آنها در اين دو سال گذشته در باره مسوليت اقدام »ضد مردمي» خود در خلق فاجعه ۲۲ خرداد سکوت کرده بودند، اما اکنون گويي يواش يواش باز دارند «نيش» زهر آلود خود را مي نمايانند آنان مي دانند که مردم آماده اند تا به هر بهانه اي در تظاهرات عليه رژيم شرکت کنند، آنان ميخواهند با سو استفاده از اين تمايل، مردم را دچار «غفلت» کرده و با گنجاندن «۲۲» خرداد به جاي «۲۳» خرداد، در تاريخ جنبش دست برده به خيال خود با يک تير سه نشان بزنند، ۱- شرکت در انتخابات ۲۲ خرداد را درست جلوه دهند و آن را از يک روز سياه در تاريخ ايران، به روزي «درخشان» بدل کنند. ۲- لکه ننگ را از خود در دعوت مردم در چنين انتخابات «فاجعه باري» را بزدايند ۳- باز نقشه خود براي «باز گرداندن مردم بسوي باتلاقِ «جمهوري اسلامي» را رقم بزنند.
۲۲ خرداد روز شومي در تاريخ ايران است، اين جمهوري اسلامي است که آن را گرامي ميدارد.
همانا ۲۳ خرداد، ۲۳ خرداد و ۲۳ خرداد سالروز قيام پر شکوه مردم ايران، که چارستون رژيم رادرهم شکست و تا کنار زدن تماميت آن، هوشمندانه، بطور شبانه روزي، در کمينش نشسته است، مي باشد
اما چپ هاي «تاريخا دنباله رو « اولا اينکه اينها اصولا هيچوقت راهي براي خود، جز دنباله روي، نمي بينند، اميدوارم نظرم را در باره علت اساسي و تاريخي آن، در نوشته اي ديگر شرح دهم. اما اينان که در انتخابات ۸۸ چه بطور صريح ، چه بصورت کجدارو مريز، در انتخابات شرکت کرده بودند هم به بنا خصوصيت تاريخي خود در دنباله روي و هم به دليل همآوزي شان در فاجعه انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ با اصلاح طلبان و «ملي-مذهبي» ها، راه باز گشتي براي خود »نمي ديدند»(درحالي که اگر صادق باشند چنين راهي است)، از ۲۳ خرداد ۸۸ بويژه خودرا ناچار ديدند که به آقايان موسوي و کروبي بچسبند(هر چند آنها، اينها را تحويل نمي گيرند)، متاسفانه خواستند خطا را با خطا «جبران» کنند، راهي که جز قطور کردن بيشتر پرونده خطاهايشان، ثمري نخواهد داشت. بنابراين از تعويض شعار مردم با شعار اصلا انگليسي «راي من کو» استقبال کردند. شعار صريح مردم، از ۲۳ خرداد، هر شب، بالاي پشت بام ها، يعني «مرگ بر ديکتاتور» که همراه با شعار «الله اکبر» سرداده مي شد، و در تظاهرات هاي ۸۸ مرتب در خيابان ها فرياد کشيده شد، شعار »جمهوري ايران»، و...؛ را، مسکوت گذاشتند، از جمله به اين دليل که اصلاح طلبان و ملي-مذهبيها، اين شعارهارا بد و ساختار شکنانه مي ناميدند، و از آنها ابراز »تبري»، مي کردند. در تمام دوره تظاهرات ۸۸، اعلاميه هايِ چپهايِ دنباله رو، نه بر پايه خواستهاي مردم که در خيبانها فرياد مي شد و فيلم و عکس آنها همه جا بود و هست، بلکه بر پايه بيانيه هاي آقاي موسوي تنظيم ميشد، منتها اينان ديگر «کار کشته» شده وبراي آينده نگري »گاف» نمي دادند، اگر »آنها» رسما مي گفتند «جمهوري ايران» بد است اينان در مورد «جمهوري ايران» سکوت ميکردند ولي مرتب ازحرفهاي »خوب» آقايان کروبي و موسوي سخن مي گفتند و برجسته کردن آنها را در عمل «وظيفه عمده» خود مي پنداشتند. وقتي «انتخابات آزاد» مطرح مي شد اينان سکوت مي کردند اما تا موسوي در بيانيه اش از آن حرفي مي زد، اينان نيز قهرمان انتخابات «آزاد» مي شدند، آري براي توجيه عقب ماندگي و دنباله روي خود دست به تحريف همين تاريخ دو ساله جنبشي مي زنند که براي اولين باردر تاريخ جنبش هاي اجتماعي جهان، از همان آغاز همه اسنادش بطور تصويري -صوتي، غير قابل انکار، در اختيار همه دنيا است. مي گويند «ما اگر نگفتيم انتخابات آزاد، براي اينکه مردم نگفته بودند، ما اگر نگفتيم «نه به جمهوري اسلامي» براي اينکه مردم نگفته بودند، و ...»، در حاليکه خودشان مي دانند که، تاريخ گويايِ همه جا موجود را، عبسانه دستکاري مي کنند. آري
۲۲ خرداد ۸۸ روز سياهي در تاريخ ايران است
پيش بسوي گرامي داشت قيام ۲۳ خرداد
۱۱/۰۶/۲۰۱۱

[ نسخه چاپی ]     [ بازگشت به صفحه اول ]


اخبار
درگيري فيزيکي مردم با گشت ارشاد در ميدان درکه تهران
تجمع حق التدريسان و معلمان پيش دبستاني مقابل مجلس
روزنامه رسمي حكم ابطال رياست مرتضوي را چاپ نكرد
دلار 2023 تومان ، سكه 747 هزار تومان
اظهار ناتواني دولتي ها در جلسه مجمع تشخيص
مقابل شهرداري ملارد رخ داد خودسوزي مقابل چشم شهردار
بازداشت يک فعال سياسي عرب در حميديه
خواستار پايان اعتصاب غذاي کبودوند هستيم
رييس اتحاديه ناشران و كتابفروشان:كتابفروشان به تعطيلي فكر مي‌كنند :
فدراسيون دوچرخه‌سواري هم «تعليق» شد
اخبار دانشجوئی
کوي دانشگاه تهران ۱۰ روز قبل و بعد از ۱۸ تير تعطيل است
اجراي دستورالعمل پوشش دانشجويان از اول مهر/ انتقاد از نيروي انتظامي۱۳۹۱/۰۳/۲۰
۶۲ درصد مدال‌آوران ايراني رقابت‌هاي علمي جهاني از کشور رفتند
ادامه‌ي تنش در دانشگاه مازندران به دنبال مرگ يک دانشجو
گزارش شوراي دفاع از حق تحصيل
سخنان وزير علوم افشاي نقض آشکار حقوق دانشجويان است
تجمع اعتراضي دانشجويان علوم پزشکي در مقابل مجلس و وزارت بهداشت
نويد بهاري دانشجويان از پشت ميله هاي زندان
تجمع ۵ روزه‌ي دانشجويان علوم پايه در مقابل وزارت بهداشت
اعتراض داريوش اجلالي، دانشجوي دانشگاه ياسوج با دوختن لب‌هايش
 
کارگران دربند را آزاد کنید

دانشجویان دربند را آزاد کنید

برگی از تاریخ

با یاد یاران

اسامی قربانيان کشتار زندانيان سياسی در سال ۶۷





شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران











خبرگزاری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران










آرشیو آثار کلاسیک مارکسیستی









Copyright 2004 © etehadefedaian.org - All Rights Reserved - Administration