The Union Of People's Fedaian Of Iran
اخبار    سرسخن    مقالات سیاسی    اعلامیه ها    ديدگاه ها    کارگری    زنان    دانشجویی    مسئله ملی    اجتماعی    رويدادهای بين المللی    برای جهانی دیگروسوسياليسم    حقوق بشر    گفتارهای رادیویی    یادها    در راه کنگره    اعلان ها    موضوعی    گفتگو      
صفحه اول معرفي و تاريخچه  |   اسناد سازمان  |   آرشيو  |   پيوندهاي ديگر  |   آدرس هاي ما  |   آرشيو مقالات

چند کلامي با يک هم وطن

مجيد سيادت

آقاي ناصر ايرانپور، طي روز هاي اخير مطلبي (1) درباره پرسش هاي اتحاد فدائيان از حزب دموکرات کردستان نوشته است . از ديد من مقولات مورد بحث، سرنوشت کردستان و دعوت از امريکا به دخالت نظامي در ايران، موضوعاتي هستند که به همه ما بر مي گردند. در همين روال درست ديدم که چند کلامي با ايشان در ميان بگذارم:
مطلبت را چندين بار خواندم. دلم به درد آمد. نه براي نگرش يک جانبه ات به آمال و آرزوهاي کردها. و باز هم نه براي اينکه نگران آينده ايران نيستي. دلم به درد آمد چرا که دل به سرابي بسته اي که به فاجعه مي انجامد. البته اين فاجعه براي کل جامعه ايران دردناک است ولي شايد – نگرانم – اين نوع تصورات غير واقعي براي کردهاي ما بيشتر از بقيه رنج آور شوند.
بگذار همين جا بگويم به حق تعيين سرنوشت اعتقاد دارم واگر زماني کردهاي ايران به همراه کردهاي ترکيه، عراق و سوريه به مملکت واحدي دست بيابند به نوبه خود برايشان آرزوي موفقيت خواهم داشت. تماميت ارضي ايران تا آنجا و تا آن حد ارزش دارد که اجزائ آن داوطلبانه خواهان وحدت باشند. اگر زماني اکثريت کردهاي ايران خواهان جدائي از ايران باشند از ديد من حق آنها در تعيين سرنوشت خود بر اصل تماميت ارضي ايران ارجحيت دارد. رابطه آحاد يک ملت با هم بايد رابطه اي داوطلبانه باشد که بتوان آنها را هم وطن ناميد.، انواع ديگر رابطه، نوعي از رابطه ستمگر و ستم ديده است. اما فکر نمي کنم نگرش جدائي طلبي در کردستان ايران غلبه داشته باشد. مردم کرد در اعصار تاريخ و در همين زمان حال بخشي لايتجزي از ايران هستند و همانقدر به "ايران" ارج مي گذارند که من. مردم کرد در طول هزاران سال بخشي از ايران بوده اند، از ايران دفاع کرده اند و در راهش جانفشاني ها کرده اند. فکر مي کنم بحث شما – در بهترين حالت – فريادي از استيصال است و تصوري است که سرچشمه آن را بايد – در بهترين حالت – در تحولات ده پانزده سال اخير در کردستان عراق جستجو کرد.
تا آنجا که من مي دانم سرزمين کردستان براي چندين قرن سرزميني مورد نزاع بوده است. به جنگهاي صفويه و عثماني نگاه کنيد و ببينيد که اين سرزمين هميشه يک موضوع کشمکش بوده و تقريبا هميشه دوپاره بوده است. اينکه مردمي بخواهند بعد از قرنها دوباره همه در کنار هم بوده و کشور واحدي باشند براي من محترم است. اشاره به چند پارگي کنوني کردستان به مثابه دردي ملموس براي مردم کرد اشاره درست و واقعي ايست. اما فکر مي کنم مشکلات جدي و خطيري که در راه وحدت اين پاره ها وجود دارند نيزهمانقدر واقعي هستند. چشم اندازي که فکر مي کند مي شود با کمک ارتش امريکا به کردستان واحد رسيد فقط جاده جهنم را فرش مي کند. جاده اي که تنها به رنج و درد و سرخوردگي ختم مي شود.
ما با معضلي روبرو هستيم. از يک طرف کردهاي ايران بخشي از ايران هستند و از طرف ديگر بايد کاملا قابل فهم باشد که کردها يک همبستگي "ملت کرد" را داشته باشند. تضادهاي حاصله از اين دو گانگي در بسياري زمينه ها (منجمله بحث حاضر) کاملا مشهود است. اين مقولات را نمي شود با شلوغ کردن حل کرد. راه حل هر چه باشد، تنها در برخوردي حاکي از حزم و حوصله و درايت به دست خواهد آمد.
آگاهم که همه در مورد "حق تعيين سرنوشت" هم نظر نيستند. يک نظريه اين مقوله را بهانه اي براي شوروي سابق مي داند که بعد از فرو پاشي شوروي مورد سوئ استفاده امريکا قرار گرفته است. امريکا از هاوائي تا پورتوريکو و آلاسکا را جزو خاک خود مي داند ولي ابائي ندارد که براي کشورها و حکومتهاي ديگران طرفدار حق تعيين سرنوشت باشد. آنها مايلند يوگسلاوي را تجزيه کنند و در سودان هم به همين بهانه بعضي مناطق نفت خيز را از حکومت خرطوم جدا کنند. حقيقتي در اين نگراني وجود دارد. با تمام اينها من هنوز با مفهوم نهفته در اين شعار هم خواني دارم. فکر مي کنم مردمي که با هم زندگي مي کنند بايد بخواهند با يکديگر هم وطن باشند. بازيهاي مداخله گرانه ديگران در امور داخلي ايران را بخشي از خواست واقعي مردم نمي دانم. آشوبگري هاي گروهي کوچک را هم به حساب اراده مردم قبول ندارم. اما زماني که بعد از همه اينها اکثريت مردمي – به درست يا غلط – باز هم بخواهند جدا شوند از نظر من آنها حق دارند چنين کنند.
من کرد نيستم ، براي من فارس و کرد، ترک و ترکمن و عرب ايراني همه ايراني هستند . در عين حال زماني که به مسئله چندپارگي کردها فکر مي کنم مسلما دلم براي کردستان هم مي طپد. مي توانم شرايطي را در آينده تصور کنم که کشورهاي ايران، ترکيه، عراق و سوريه حکومتهائي دموکراتيک داشته باشند. مي توانم با برخوردي کاملا غير رويائي، وضعيتي را ببينم که در آن شرايط ، چند پارگي کنوني کردها به همگرائي جدي و تاريخي اي تبديل شود. مگر کشورهاي اروپاي بعد از جنگ دوم نتوانستند اتحاديه اروپا را برپا کنند. در همين روال مي توان انتظار داشت که رهبران دورانديش و آينده نگر، طرحهاي بديع و واقع بينانه – شدني – براي همگرائي چهار بخش کردستان را بيابند و به چند پارگي چند قرني کردها خاتمه دهند. در اين روال مسلما قابل تاکيد و توجه است که ختم چند پارگي کردستان از درون موفقيت مبارزه دموکراتيک کشورهاي منطقه شدني و قابل تصور است. هيچ راه ديگري، هيچ ميان بر قابل قبول و باورکردني اي تا کنون نديده ام.
اما شما چه فکر مي کنيد؟ شما با نيم نگاهي به تجربه کردستان عراق آرزو داريد ارتش امريکا جاده صاف کن آرزوهايتان باشد. بگذريم از اين که رهبران کردستان عراق با درايت تمام سياست خود را در چارچوب عراق فدرال بازي مي کنند. با تمام اينها اين رهبران استراتژي خود را بر مبناي وحدتي (لااقل) ميان مدت با امريکا و اسرائيل پي ريزي کردند. البته دستاوردهاي فراوان و چشم گيري داشته اند. با يادآوري جنايتهاي مکرر و بي اندازه حکومت عراق نسبت به آنها نمي شود برآنها نکته گرفت که با امريکا و اسرائيل دست به يکي کردند. اما يک نکته را بايد در نظر داشت. رهبران کردستان عراق چيزي را گرو گذاشته اند. آنها در دل دنياي ترک و عرب با امريکا و اسرائيل متحد شده اند. معلوم نيست دفعه ديگر که خصومت اين جناحها بالا بگيرد آنها چه تاواني را بپردازند.
شما مي گوئيد " کردستان نمي‌تواند از شکاف غرب و حکومتهايي چون "جمهوري" اسلامي بهره‌ نگيرد". من هم با شما موافقم. ما بايد از اين شکافها بهره بگيريم. ولي آيا فرقي بين بهره گرفتن و افتادن در دام آنها نمي گذاريد؟ شما دعوت امريکا به دخالت نظامي را بهره گيري از شکاف مي دانيد؟ امريکا براي منافع خودش عمل مي کند. روزي از شما حمايت مي کند و روز ديگر – اگر لازم ديد- شما را به گرگها مي سپارد. به ياد دارم در روزهاي بعد از ختم جنگ کويت ، زماني که امريکا دنبال راه حلي براي مصالحه با صدام بود کردهاي عراقي مشغول به فرار به ايران و ترکيه بودند. به خاطر دارم صحنه اي را که يک زن جوان کرد به خبرنگار انگليسي مي گفت جمعيت ما از جمعيت کويت بيشتر است پس چرا به فکر ما نيستيد. رعب و وحشت آن روزها ريخته است ولي اشتباه است سياست خود را بر مبنائي بگذاريد که احتمال بازگشت آنگونه فجايع را در نظر ندارد.
شما تمام زجر و بدبختي مردم عراق را با يک جمله ارزيابي مي کنيد. به نظر مي رسد شما اين کشتارها را مهم نمي دانيد. شما مي گوئيد "سرنوشت عراق هنوز معلوم نيست"! مليونها عراقي کشته و زخمي شدند و مليونها دربدر و بي خانمان. يک نسل در ميان آتش و خون، بمب و جنايت زندگي کرده و معلوم نيست تا چه زمان و چه درجه از فجايع بعدي را بايد تحمل کند و شما اين سناريو را مثبت مي دانيد؟ حداقل مي گوئيد سرنوشت عراق هنوز معلوم نيست؟! يعني عليرغم اين سطح از بدبختي و فلاکت، باز هم شما احتمال سرنوشت مثبتي را مي بينيد؟! قبول دارم که اين فجايع عمدتا برسر اعراب عراق خراب شدند ولي آنها بالاخره هم کشوري هاي کردهاي عراقي هستند. آيا شما واقعا تکرار اينگونه وقايع را به صورت نوعي راه حل مي بينيد؟ اگر اينچنين است فرق برخورد شما با اعراب عراقي و برخورد صدامي ها با کردهاي عراقي چيست؟
بالاخره، شما همين سياست را براي ايران پيشنهاد مي کنيد؟ اشتباه نکنيد. فکر نمي کنم امريکا در شرايط کنوني آمادگي دخالت در جنگ جديدي را داشته باشد. آنها در حال حاضر مي کوشند شرايطي فراهم کنند که بتوانند عقب نشيني خود از عراق و افغانستان را به نحو آبرومندانه اي انجام دهند.دخالت نظامي آنها در ايران در همين حد استفاده ابزاري از گروههائي خواهد بود که به امريکا دل بسته اند.
رفتن به اين گونه بيراهه ها و اميدهاي واهي، از سوي مردم عادي و معمولي، زير بار کاردي که به استخوان رسيده است، قابل درک است. اما اين انحراف، براي کسي که خود را روشنفکر مي داند، تاسف بار است. اين انحراف، شما را از تلاش براي همگرايي ملي ميان ايرانيان باز مي دارد و تفرقه انگيز است. آيا آناني که تفرقه جديدي را در راه دموکراسي در ايران دامن مي زنند، با وجود همدردي اشان با مردم کرد، ندانسته بر عليه کرد اقدام نمي کنند؟
مجيد سيادت
13 مهر 1390


(1) - مطلب نامبرده را در لينک زير مي توانيد بخوانيد : http://www.etehadefedaian.org/?page=article

[ نسخه چاپی ]     [ بازگشت به صفحه اول ]


اخبار
درگيري فيزيکي مردم با گشت ارشاد در ميدان درکه تهران
تجمع حق التدريسان و معلمان پيش دبستاني مقابل مجلس
روزنامه رسمي حكم ابطال رياست مرتضوي را چاپ نكرد
دلار 2023 تومان ، سكه 747 هزار تومان
اظهار ناتواني دولتي ها در جلسه مجمع تشخيص
مقابل شهرداري ملارد رخ داد خودسوزي مقابل چشم شهردار
بازداشت يک فعال سياسي عرب در حميديه
خواستار پايان اعتصاب غذاي کبودوند هستيم
رييس اتحاديه ناشران و كتابفروشان:كتابفروشان به تعطيلي فكر مي‌كنند :
فدراسيون دوچرخه‌سواري هم «تعليق» شد
اخبار دانشجوئی
کوي دانشگاه تهران ۱۰ روز قبل و بعد از ۱۸ تير تعطيل است
اجراي دستورالعمل پوشش دانشجويان از اول مهر/ انتقاد از نيروي انتظامي۱۳۹۱/۰۳/۲۰
۶۲ درصد مدال‌آوران ايراني رقابت‌هاي علمي جهاني از کشور رفتند
ادامه‌ي تنش در دانشگاه مازندران به دنبال مرگ يک دانشجو
گزارش شوراي دفاع از حق تحصيل
سخنان وزير علوم افشاي نقض آشکار حقوق دانشجويان است
تجمع اعتراضي دانشجويان علوم پزشکي در مقابل مجلس و وزارت بهداشت
نويد بهاري دانشجويان از پشت ميله هاي زندان
تجمع ۵ روزه‌ي دانشجويان علوم پايه در مقابل وزارت بهداشت
اعتراض داريوش اجلالي، دانشجوي دانشگاه ياسوج با دوختن لب‌هايش
 
کارگران دربند را آزاد کنید

دانشجویان دربند را آزاد کنید

برگی از تاریخ

با یاد یاران

اسامی قربانيان کشتار زندانيان سياسی در سال ۶۷





شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران











خبرگزاری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران










آرشیو آثار کلاسیک مارکسیستی









Copyright 2004 © etehadefedaian.org - All Rights Reserved - Administration